سال 8، شماره 11 - ( شماره پیاپی 44/ بهمن 1398 )                   سال 8 شماره 11 صفحات 18-9 | برگشت به فهرست نسخه ها

‎ 20.1001.1.2383353.1398.8.11.14.0

XML English Abstract Print

نقش میانجی شفقت خود در رابطه بین سبک های دلبستگی و خودمهارگری
مهدی مصباحی1 ، گلناز رحیمی*2 ، الهام ایران نژاد3
1- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، پردیس فارابی دانشگاه تهران- قم
2- کارشناسی ارشد تکنولوژی آموزشی، دبیر آموزش و پرورش ایلام ، rahimi5757@gmail.com
3- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، پردیس فارابی دانشگاه تهران- قم
چکیده:   (5172 مشاهده)
ظرفیت بالای خودمهارگری به طور نیرومندی سازگارانه است و افراد را قادر می سازد تا شادتر و سالم­تر زندگی کنند. خودمهارگری به نتایج مثبتی مثل سبک زندگی سالم­تر، وضعیت مالی بهتر و روابط بین شخصی بهتر می­انجامد، درحالی که شکست در خودمهارگری می تواند به­معنی تسلیم در برابر این تکانه ها و انجام رفتارهای آسیب رسان باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی­گر شفقت خود در رابطه بین سبک‌های دلبستگی و خودمهارگری انجام شد. شرکت­کنندگان در پژوهش حاضر 245 نفر (134 زن و 111 مرد) از افراد عادی جامعه بودند که به صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند تا به پرسشنامه شفقت خود (SCS)، سبک‌های دلبستگی (RAAS) و  خودمهارگری (SCS) پاسخ دهند. داده‌ها به روش مدل‌یابی معادلات ساختاری با نرم‌افزار ایموس تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد سبک‌ دلبستگی ایمن به صورت مثبت و معنادار و سبک‌های دلبستگی اضطرابی و اجتنابی به صورت منفی و معنادار، شفقت خود را پیش‌بینی می­کنند. همچنین، نتایج نشان‌دهنده رابطه مثبت و معنادار بین شفقت خود و خودمهارگری بود. در نهایت، نتایج نشان داد شفقت خود رابطه بین سبک دلبستگی ایمن با خودمهارگری را به صورت مثبت و رابطه بین سبک‌های اضطرابی و اجتنابی را به صورت منفی میانجی‌گری می‌کند. بنابراین با توجه به نتایج بدست آمده سبک‌های دلبستگی و اتفاقات کودکی می‌تواند در شفقت افراد نسبت به خود و همچنین خودمهارگری آن‌ها تاثیر بسزایی داشته باشد و در واقع کمک­کننده تنظیم هیجانات و رفتار افراد در بزرگسالی باشند
واژه‌های کلیدی: سبک‌های دلبستگی، شفقت خود، خودمهارگری
متن کامل [PDF 854 kb]   (161 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی عمومی
دریافت: 1398/1/20 | پذیرش: 1398/2/21 | انتشار الکترونیک: 1398/11/6
بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.