سال 10، شماره 8 - ( آبان 1400 / شماره پیاپی 65 1400 )                   سال 10 شماره 8 صفحات 218-209 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- استاد تمام، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، گروه روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، دانشکدهٔ علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. ، hanie76.pakravan@gmail.com
چکیده:   (3509 مشاهده)
پژوهش حاضر باهدف پیش‌بینی فرسودگی والدینی در دوران قرنطینهی کرونایی بر اساس کمال‌گرایی والدینی و عواطف مثبت و منفی والدین کودکان دبستانی انجام شد. به‌منظور دستیابی به اهداف پژوهش از میان کلیه والدین و کودکان آن‌ها که در سال 99 و در شهر بندرعباس در قرنطینه خانگی دوران کرونا به سر می‌بردند، نمونه‌ای به حجم 300 نفر (124 نفر پدر و 176 نفر مادر) و با روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. برای جمع‌آوری داده‌ها از پرسشنامه فرسودگی والدینی در دوران قرنطینه کرونایی (PBA) رزکام و همکاران (2018)، پرسشنامه کمال‌گرایی چندبعدی والدینی (MPPQ) اسنل و او ربی (2005)، آزمون عواطف مثبت و منفی (PANAS) واتسون و تلگن (1988) استفاده شد که پرسشنامه‌ها از طریق شبکه اجتماعی (واتس اپ و تلگرام) در اختیار والدین قرار گرفت. داده‌های پژوهش از طریق رگرسیون چندگانه مورد تجزیه‌وتحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که بین فرسودگی والدینی در دوران قرنطینه کرونایی با کمال‌گرایی والدینی با میزان 584/0 و باعاطفه مثبت با میزان 618/0- و باعاطفه منفی با میزان 545/0 رابطه معناداری وجود داشت. بر اساس یافته‌های به‌دست‌آمده کمال‌گرایی والدینی و نیز عاطفه مثبت و منفی با میزان همبستگی 741/0 توانسته‌اند 55 درصد از واریانس فرسودگی والدینی را تبیین نمایند.
متن کامل [PDF 1207 kb]   (1397 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1400/3/26 | پذیرش: 1400/5/21 | انتشار الکترونیک: 1400/8/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.