سال 10، شماره 11 - ( بهمن1400/ شماره پیاپی 68 1400 )                   سال 10 شماره 11 صفحات 268-257 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
2- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. ، sajjad68ard@gmail.com
3- استادیار، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
چکیده:   (2788 مشاهده)
این پژوهش به منظور تعیین اثربخشی آموزش خودتنظیمی رفتاری بر بهبود علائم تکانشوری، توجه و تمرکز دانش­آموزان مبتلا به  بیش فعالی- تکانشگری صورت گرفت. روش پژوهش نیمه ­آزمایشی با طرح پیش­آزمون– پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه-بیش­فعالی در دامنه سنی 9- 12ساله مراجعه­کننده به مراکز درمانی و دانش­آموزان مدارس استثنایی شهر اردبیل در نیمه دوم سال 1398 بودند. تعداد نمونه مورد پژوهش شامل 30 نفر از کودکان بود که به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و در انتظار درمان (15 نفر) جایگزین شدند. گروه آزمایشی 9 جلسه 45-60 دقیقه­­ای آموزش خودتنظیمی رفتاری دریافت کردند. به منظور گردآوری داده­ها از مقیاس خودبازداری (SRS) (وینبرگر و شوارتز، 1990)، آزمون مربع­های دنباله­دار تولز- پیرون (TPT) (1986) و آزمون توجه (TAD2) (1970) استفاده شد.  تجزیه تحلیل داده­­ها با آزمون تحلیل کواریانس چند­متغیره (MANCOVA) با نرم­افزارآماری SPSS22 صورت گرفت. یافته­ها نشان داد آموزش خودتنظیمی رفتاری تأثیر معناداری بر کاهش علائم تکانشوری (862/157F= ؛ 0.01P<) و بهبود توجه (57/38F= ؛ 0.01P<) و تمرکز (123/20F= ؛ 0.01P<) داشت. نتایج به دست آمده نشانگر قابلیت علمی مناسب مداخله آموزشی خودتنظیمی بر بهبود علائم تکانشوری، توجه و تمرکز دانش­آموزان مبتلا به بیش­فعالی- تکانشگری بود.
متن کامل [PDF 600 kb]   (1240 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1400/5/16 | پذیرش: 1400/6/20 | انتشار الکترونیک: 1400/11/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.