سال 11، شماره 3 - ( خرداد 1401/ شماره پیاپی 72 1401 )                   سال 11 شماره 3 صفحات 182-171 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- استادیار روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه خلیج‌فارس، بوشهر، ایران. ، moradi.afsane@gmail.com
2- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه اردکان، یزد، ایران.
3- کاندیدای دکتری روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج، البرز، ایران.
چکیده:   (883 مشاهده)
در زمان همه‌گیری کووید-19، سلامت روانی پرستاران و کارکنان بخش‌های مرتبط با بیماران بسیار حائز اهمیت است. هدف پژوهش حاضر، بررسی نقش واسطه‌ای تنظیم شناختی­هیجان در رابطه آسیب‌پذیری ادراک‌شده نسبت به بیماری مسری و تجربه علائم استرس پس از سانحه در کادر درمان بیماران مبتلا به کووید-19 است. پژوهش حاضر جزء پژوهش‌های بنیادین و از لحاظ روش توصیفی-همبستگی است. جامعه پژوهش را کلیه کادر درمان بیماران مبتلا به کووید-19 شاغل در بیمارستان‌های شهر تهران در ماه‌های خرداد و تیر سال 1400 تشکیل دادند که از بین آن‌ها به‌صورت در دسترس 677 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس اختلال استرس پس از سانحه می‌سی‌سی‌پی (MCCP: کین و همکاران، 1988)، پرسشنامه آسیب‌پذیری ادراک‌شده نسبت به بیماری مسری (PVDQ: دانکن و همکاران، 2009) و پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (CERQ: گارنفسکی و همکاران، 2002) بود. تجزیه‌وتحلیل داده‌ها با استفاده از روش تحلیل معادلات ساختاری به‌وسیله نرم‌افزارهای Amos نسخه 24 و SPSS نسخه 22 انجام شد. یافته‌های پژوهش حاکی از آن است که مدل از برازش مطلوبی برخوردار می­باشد، آسیب‌پذیری ادراک‌شده بر تجربه علائم PTSD اثر معناداری ندارد، ولی تنظیم شناختی هیجان مثبت بر PTSD اثر معنادار منفی و تنظیم شناختی هیجان منفی بر PTSD اثر معنادار مثبت دارد (001/0>ρ). علاوه‌بر این، نقش واسطه‌ای تنظیم شناختی هیجان در رابطه آسیب‌پذیری ادراک‌شده و PTSD معنادار بود (001/0>ρ). می‌توان نتیجه گرفت که آسیب‌پذیری ادراک‌شده به‌واسطه راهبردهای تنظیم شناختی هیجان می‌تواند زمینه تجربه علائم اختلال استرس پس از سانحه باشد.
متن کامل [PDF 611 kb]   (330 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1400/10/1 | ویرایش نهایی: 1401/4/7 | پذیرش: 1401/1/24 | انتشار الکترونیک: 1401/4/7

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.