سال 11، شماره 10 - ( دی 1401/ پیاپی 79 1401 )                   سال 11 شماره 10 صفحات 226-215 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره مدرسه، گروه مشاوره، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران. ، Reiskarami@ut.ac.ir
2- دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره مدرسه، گروه مشاوره، دانشکده روان‌شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3- کارشناس ارشد مشاوره خانواده، گروه مشاوره، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهیدچمران، اهواز، ایران.
چکیده:   (2806 مشاهده)
هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه علی پیوند دانش­آموز با مدرسه و یادگیری مشارکتی در دوره همه گیری کرونا با میانجی­گری روابط معلم-دانش­آموز بود. این پژوهش از لحاظ هدف جزء پژوهش­های بنیادین و از لحاظ روش از نوع همبستگی است. جامعۀ پژوهش را کلیه دانش­آموزان متوسطه دوم شهر رشت در سال 1400-1401 تشکیل دادند که از بین آنها به صورت در دسترس 524 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه پیوند با مدرسه (SBQ) رضایی­شریف و همکاران (1393)، پرسشنامه یادگیری مشارکتی (CLQ) چو و باولی (2007) و پرسشنامه ارتباط با معلم و دانش آموز- فرم تجدیدنظر شده (IT-SR) مورری و زوواک (2011) بود. داده‌ها با استفاده از روش معادلات ساختاری مورد تحلیل قرارگرفت. نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری نشان داد که پیوند بین دانش‌آموز و مدرسه نقش مستقیم معناداری بر یادگیری مشارکتی دانش‌آموزان دارد (01/0>p). همچنین پیوند بین دانش‌آموز و مدرسه به طور غیر مستقیم و از طریق ارتباط معلم-دانش‌آموز اثر معناداری بر یادگیری مشارکتی دارد (01/0>p). در نهایت، نتایج مربوط به شاخص‌های برازندگی مدل نشان داد که مدل پیشنهادی اصلاح شده از برازش مطلوب برخوردار است. در نتیجه پیوند دانش­آموز و مدرسه نقشی کلیدی در تحقق یادگیری مشارکتی در دوره کرونا و آموزش مجازی داشته و بهبود روابط معلم و دانش آموز می­تواند این رابطه را میانجی گری کند.
متن کامل [PDF 575 kb]   (2219 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: مشاوره
دریافت: 1401/2/10 | پذیرش: 1401/3/19 | انتشار الکترونیک: 1401/10/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.