سال 11، شماره 9 - ( آذر 1401/ پیایپی 78 1401 )
سال 11 شماره 9 صفحات 10-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
الهام طاهری1 
، جمشید جمالی1 ، مهدی درخشانی*2
، جمشید جمالی1 ، مهدی درخشانی*2
1- استادیار گروه روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران.
2- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. ،mehdi.derakhshani74@gmail.com
2- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده علوم پزشکی مشهد، مشهد، ایران. ،
چکیده: (1949 مشاهده)
پژوهش حاضر به منظور تعیین اثربخشی روایت درمانی بر میزان ولع، لغزش و عود در بیماران تحت درمان با متادون انجام گرفت. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با مرحله پیگیری (یک ماهه) بود. جامعه آماری شامل کلیه بیمارانی بود که به مراکز درمان سوءمصرف مواد شهرستان گرمسار (سال 1400-1399) مراجعه کرده بودند، که از بین آنها 72 نفر مرد تحت درمان با متادون به روش نمونه گیری دردسترس به صورت تصادفی به 2 گروه آزمایش (36 نفر) و کنترل (36 نفر) تخصیص یافتند. درمان شامل 10 جسله روایتدرمانی 90 دقیقهای به صورت هفتگی بود. ابزارهای مورد استفاده شامل مقیاس پیش بینی عود(RPS) رایت و همکاران (1995) و آزمایش مورفین بود. برای تحلیل دادهها از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون خیدو استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که روایت درمانی باعث کاهش معنادار ولع (58/0)، احتمال لغزش (51/0) و عود (05/0P<) در بیماران تحت درمان با متادون شد. همچنین بین دو گروه در پسآزمون و پیگیری از لحاظ آماری تفاوت معناداری وجود داشت (05/0P<). از یافتههای فوق میتوان نتیجه گرفت که از روایت درمانی میتوان برای بهبود میزان لغزش، ولع و عود در بیماران تحت درمان با متادون استفاده کرد.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
دریافت: 1401/3/6 | پذیرش: 1401/5/16 | انتشار الکترونیک: 1401/9/10
دریافت: 1401/3/6 | پذیرش: 1401/5/16 | انتشار الکترونیک: 1401/9/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |