1- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی زاهدان، زاهدان، ایران.
2- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشکده پزشکی، دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه، کرمانشاه، ایران.
3- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد واحد اندیمشک، اندیمشک، ایران.
4- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
5- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی کودک و نوجوان، گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران. ، Sh.rajaabi@gmail.com
چکیده: (3286 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان فراشناختی یکپارچهنگر بر تنظیم هیجان، حساسیت اضطرابی و کیفیت خواب افراد دارای اختلال استرس پس از سانحه صورت گرفت. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل با دورههای پیگیری دو ماهه و چهار ماهه بود. جامعه آماری شامل کلیه مراجعهکنندگان به مراکز مشاوره روانشناختی شهر کرمانشاه در سال 1399-1400 با اختلال استرس پس از سانحه بودند، که از بین آنها 40 نفر به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و گواه (20 نفر) جایگذاری شدند. به منظور گردآوری دادهها از پرسشنامههای تنظیم هیجان (ERQ) گروس و جان (2003)، مقیاس حساسیت اضطرابی-3 (ASI-3) تیلور و کاکس (1998)، شاخص کیفیت خواب پترزبورگ (PSQI) بویس و همکاران (1989) استفاده شد. دادهها با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. نتایج حاصل از تحلیل نشان داد که بین گروه آزمایشی و گروه گواه از نظر متغیرهای وابسته در مرحلهی پیشآزمون نسبت به پسآزمون و دورههای پیگیری تفاوت معناداری وجود دارد (01/0<p). بررسی دورههای پیگیری نشان داد که بین دورههای پیگیری و پسآزمون در واقع تفاوت معناداری وجود نداشت (01/0P>). لذا این نشان دهنده ماندگاری اثر درمان در طول زمان است. از یافتههای فوق میتوان نتیجه گرفت که از درمان فراتشخیصی یکپارچه نگر می تواند به عنوان رویکردی موثر در تعدیل و بهبود مشکلات روانشناختی افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه استفاده کرد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی دریافت: 1401/3/30 | پذیرش: 1401/5/24 | انتشار الکترونیک: 1401/10/10