مطالعه حاضر با هدف  مقایسه­ خودارزشیابی­های مرکزی – بمعنای یک ارزیابی که فرد از ارزشمندی، توانمندیها و کفایت­هایش به عمل می آورد - وشیفتگی مرتبط با کار -بمعنای انگیزش درونی به انجام، درگیری و لذت بردن از کار- در معلمان آموزش ویژه  و عادی بود. جامعه آماری شامل کلیه معلمان مدارس آموزش ویژه  و عادی شهرستان قم بود و نمونه­ای از معلمان مدارس آموزش ویژه  و عادی(40 نفر معلم مدارس آموزش ویژه و 40 نفر معلم مدارس عادی) انتخاب گردید. ابزار جمع آوری داده پرسشنامه ها مشتمل بر مقیاس­های خودارزشیابی­های مرکزی جوج و شیفتگی مرتبط با کار  باکر بود. تجزیه و تحلیل داده­ها با استفاده از روش­های آماری تحلیل واریانس چند متغیره و آمار توصیفی  انجام شد. نتایج حاصل از پژوهش مبین آن بود که بین معلمان مدارس آموزش ویژه و معلمان مدارس عادی در مولفه خودارزشیابی­های مرکزی وشیفتگی مرتبط با کار تفاوت معنادار(001/0p<) وجود دارد،که در این بین معلمان مدارس آموزش ویژه  نمره پایین­تری داشته­اند. با توجه به نتایج بدست آمده همواره شناسایی راه های ارتباط و یادگیری دانش آموزان آموزش ویژه برای  معلمانشان از مواردیست که می بایست مورد پشتیبانی  و ارایه خدمات تخصصی واقع شود