سال 12، شماره 8 - ( آبان 1402/ پیاپی 89 1402 )
سال 12 شماره 8 صفحات 34-23 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- کارشناسی ارشد مشاوره خانواده دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
2- استاد تمام گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. ،Hosseinian@Alzahra.ac.ir
3- استادیار گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
2- استاد تمام گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. ،
3- استادیار گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
چکیده: (2044 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر تعیین نقش میانجی سلامت روان در رابطه خستگی ذهنی و خودفریبی با تمایل به طلاق بود. روش پژوهش توصیفی- همبستگی به روش مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل کلیه دانشجویان متأهل شهر کرمان در سال تحصیلی 1400-1399 بود که از بین آنها تعداد 300 نفر به روش نمونهگیری در دسترس و داوطلبانه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس تمایل به طلاق (TDS) روزلت و همکاران (1986)، مقیاس دلزدگی زناشویی (CBM) پاینز (1996)، مقیاس سلامت روان (MHI-28) بشارت (1388) و مقیاس خودفریبی (SDQ-12) سیرونت و همکاران (2019) بود. برای تجزیه و تحلیل دادهها از آزمون همبستگی پیرسون و تحلیل معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج نشان داد که مدل از برازش خوبی برخوردار بوده و بین خودفریبی، خستگی ذهنی و سلامت روان با تمایل به طلاق رابطه معنی‌دار وجود دارد (05/>P) و علاوه بر این مشخص شد که خستگی ذهنی و خودفریبی با میانجیگری سلامت روان اثر غیرمستقیم منفی و معنی‌داری (01/>P) بر تمایل به طلاق دانشجویان متأهل دارد. بر اساس این یافته‌های می‌توان نتیجه گرفت که خودفریبی و خستگی ذهنی به شیوههای مستقیم و غیرمستقیم، تمایل به طلاق را در دانشجویان متأهل تحت تأثیر قرار می‌دهند و نقش اساسی در تمایل به طلاق ایفا میکنند.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
مشاوره
دریافت: 1402/3/1 | پذیرش: 1402/4/7 | انتشار الکترونیک: 1402/8/10
دریافت: 1402/3/1 | پذیرش: 1402/4/7 | انتشار الکترونیک: 1402/8/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |