سال 13، شماره 1 - ( فروردین 1403/ پیاپی 94 1403 )
سال 13 شماره 1 صفحات 242-233 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد نیشابور، دانشگاه آزاد اسلامی، نیشابور، ایران.
2- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی،گروه روانشناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران. ،Fathemeh1368@gmail.com
3- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
4- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
2- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی،گروه روانشناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران. ،
3- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران.
4- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، واحد زاهدان، دانشگاه آزاد اسلامی، زاهدان، ایران.
چکیده: (2961 مشاهده)
پژوهش حاضر باهدف اثربخشی درمان هیجانمدار بر ترس از صمیمیت، اسنادهای خصمانه و فراهیجان در زنان آسیبدیده از پیمان‌شکنی زناشویی بود. پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون - پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش شامل زنان متأهل آسیبدیده از پیمان‌شکنی زناشویی مراکز مشاوره وابسته به بهزیستی شهر تهران در سال 1402 بود. تعداد ۳۰ نفر از جامعه آماری با روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب‌شده و با روش تخصیص تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه ۱۵ نفر) قرار گرفتند. گروه آزمایش 12 جلسه 90 دقیقهای مداخله مبتنی بر هیجان دریافت کردند. ابزار پژوهش شامل مقیاس ترس از صمیمیت (FIS) دسکانتر و ثلن (1999)، مقیاس اسناد خصمانه (HPQ) آرنتز و همکاران (2003) و پرسشنامه فراهیجان (MES) می‌تمانگروبر و همکاران (2009) بود. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیری نشان داد که با کنترل اثر پیشآزمون، بین میانگین ترس از صمیمیت و اسنادهای خصمانه و فراهیجان در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری در سطح 01/0 وجود داشت. نتایج نشان داد درمان هیجانمدار یک روش کارا جهت افزایش فراهیجان و کاهش ترس از صمیمیت و اسناد خصمانه است.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
دریافت: 1402/7/7 | پذیرش: 1402/10/24 | انتشار الکترونیک: 1403/1/15
دریافت: 1402/7/7 | پذیرش: 1402/10/24 | انتشار الکترونیک: 1403/1/15
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |