سال 12، شماره 12 - ( اسفند 1402/ پیاپی 93 1402 )                   سال 12 شماره 12 صفحات 84-75 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری تخصصی مشاوره و راهنمایی، گروه مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- دانشیار گروه مشاوره، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ، Counselor_ghamari@yahoo.com
3- استاد گروه روان­شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان­شناسی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
چکیده:   (2257 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی معنا درمانی بر خودکارآمدی و درگیری تحصیلی در دانش آموزان افسرده مقطع متوسطه انجام گردید. روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش‌آزمون – پس‌آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری این پژوهش کلیه دانش­آموزان افسرده دبیرستان‌های دخترانه دوره متوسطه شهر خمین در سال تحصیلی 1400-1401 بودند. 30 نفر، به عنوان نمونه با استفاده از روش نمونه­گیری هدفمند انتخاب به صورت تصادفی در 2 گروه 15 نفری (گروه آزمایش و گواه) جایگذاری شدند. از مقیاس خودکارآمدی عمومی (GSE، شرر و همکاران، 1982) و مقیاس درگیری تحصیلی (AES، زرنگ، 1391) و همچنین پروتکل 12 جلسه­ای (هر هفته یک جلسه 90 دقیقه) معنا درمانی هوتزل (2002) برای مداخله استفاده شد. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر تجزیه‌وتحلیل شدند. نتایج نشان داد که تفاوت بین مرحله پیش‌آزمون و پس­آزمون خودکارآمدی (001/0>p) و پیش­آزمون پیگیری (001/0>p) معنادار بود. همچنین تفاوت بین مرحله پیش‌آزمون و پس­آزمون درگیری تحصیلی (001/0>p) و پیش­آزمون پیگیری (001/0>p) معنادار بود که نشان­ دهنده اثربخشی مداخله پژوهش در این متغیرها است؛ بنابراین با استفاده از معنا درمانی می­توان به افزایش خودکارآمدی و درگیری تحصیلی در دانش­آموزان افسرده کمک شایانی کرد.
متن کامل [PDF 617 kb]   (1151 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1402/7/8 | پذیرش: 1402/7/24 | انتشار الکترونیک: 1402/12/20

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.