سال 13، شماره 4 - ( تیر 1403/ پیاپی 97 1403 )
سال 13 شماره 4 صفحات 204-193 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشجو دکتری، گروه مشاوره، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
2- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. ،zarghamhajebi@gmail.com
3- دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه قم، قم، ایران.
2- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران. ،
3- دانشیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه قم، قم، ایران.
چکیده: (1992 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف مدلیابی توافق زناشویی بر اساس طرحواره های ناسازگار اولیه با میانجی گری سبکهای ازدواج در زنان انجام شد. روش پژوهش توصیفی- همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را زنان متأهل در سه ماهه اول سال 1401مناطق 2، 7 و 11شهر تهران تشکیل داد، که از میان آنها به روش نمونهگیری هدفمند تعداد 300 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. در این پژوهش از ابزارهای توافق زناشویی (RDAS) (باسبی و همکاران، 1995)، طرحواره یانگ (YSQ-SF) (یانگ، 1994) و پرسشنامه محقق ساخته سبکهای ازدواج استفاده شد. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از مدلیابی معادلات ساختاری استفاده گردید. یافتههای پژوهش نشان داد که مدل از برازش مناسبی برخوردار است. نتایج نشان داد بین حوزههای طرحوارههای ناسازگاراولیه با توافق زناشویی رابطه منفی و معنادار وجود دارد (01/0>P). همچنین سبکهای ازدواج میتواند رابطه بین، طرحوارههای ناسازگار اولیه با توافق زناشویی را میانجیگری کند (01/0>P). با توجه به این یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت از آنجا که ازدواج یکی از تصمیمات مهم زندگی محسوب میشود می‌توان با تمرکز بر طرحوارههای ناسازگار اولیه و آموزشهای پیش از ازدواج بر توافق زناشویی و بهبود سبکهای ازدواج و تداوم روابط بین زوجین بر افزایش کیفیت رابطه زوجین افزود.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی عمومی
دریافت: 1402/9/23 | پذیرش: 1402/10/5 | انتشار الکترونیک: 1403/4/10
دریافت: 1402/9/23 | پذیرش: 1402/10/5 | انتشار الکترونیک: 1403/4/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |