Ethics code: IR.IAU.CTB.REC.1400.086
1- دانشجوی دکترای تخصصی روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی سلامت، دانشکدۀ روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- دانشیار، گروه روانشناسی سلامت، دانشکدۀ روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ، Shirin_kooshki@yahoo.com
3- دانشیار، گروه روانشناسی و مشاوره، دانشکدۀ روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
چکیده: (2718 مشاهده)
هدف این پژوهش بررسی نقش میانجی استرس ادراک شده در ابطه بین ذهنآگاهی، خودشفقتورزی با سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت در زنان شاغل بود. روش پژوهش توصیفی- همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری کلیه زنان شاغل در سازمانها و ادارههای دولتی استان تهران در سال 1401 بود که از بین آنها 400 زن به صورت در دسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش پرسشنامه پنج عاملی ذهنآگاهی (FFMQ، بائر و همکاران، 2006)، مقیاس شفقتبهخود فرم کوتاه (SCS-SF، رائس و همکاران، 2003)، پرسشنامه استرس ادراکشده (PSS، کوهن و همکاران،1983) و نیمرخ سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت (HPLPII، والکر و همکاران، 1987) بود. دادهها به روش تحلیل معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافتهها نشان دهنده برازش مطلوب دادهها با مدل پیشنهادی پژوهش بود. ذهنآگاهی و استرس ادراک شده بر سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت اثر مستقیم معنادار داشتند (001/0< P) ولی اثر مستقیم خودشفقتورزی بر سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت معنادار نبود (008/0< P) . همچنین ذهن آگاهی و خود شفقت ورزی با میانجیگری استرس ادراک شده بر سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت اثر غیر مستقیم معنادار داشتند (001/0< P). از این یافتهها میتوان نتیجه گرفت افزایش ذهناگاهی و خودشفقت ورزی باعث کاهش استرس ادراک شده در زنان شاغل میشود و سبک زندگی ارتقاء دهنده سلامت را افزایش میدهد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
سلامت دریافت: 1402/11/24 | پذیرش: 1403/2/18 | انتشار الکترونیک: 1403/5/10