سال 13، شماره 8 - ( آبان 1403 / پیاپی 101 1403 )                   سال 13 شماره 8 صفحات 200-191 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه امام جواد یزد، یزد، ایران. ، masoudtavakoli653@gmail.com
2- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه علم و هنر یزد، یزد، ایران.
3- دکترای روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران.
4- استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه امام جواد یزد، یزد، ایران.
چکیده:   (1959 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان مراجع محور راجرز بر خودانگاره و تحمل پریشانی زنان با علائم افسردگی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود و جامعه آماری پژوهش کلیه زنان کارگر شرکت خیاطی واقع در شهرک صنعتی یزد در سال 1401 بودند که به کمک روش نمونه­گیری در دسترس 30 نفر از آن­ها انتخاب گردیدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگذاری شدند. ابزار سنجش این پژوهش، پرسشنامه خودپنداره راجرز RSS (1957) و تحمل پریشانی  DTS (سیمونز و گاهر، 2005) بود. درمان مراجع­محور راجرز، طی 8 جلسه 90 دقیقه­ای برای گروه آزمایش اجرا شد. جهت تحلیل داده ها از آزمون تحلیل کوواریانس چند متغیره استفاده شده بود. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش­آزمون تفاوت معناداری (05/0>P) بین پس آزمون گروه کنترل و آزمایش در خودانگاره و تحمل پریشانی وجود دارد. بنابراین می­توان نتیجه گرفت که درمان مراجع محور راجرز یکی از روش های مؤثر در ارتقای خودانگاره و تحمل پریشانی زنان با علائم افسردگی است.
متن کامل [PDF 519 kb]   (2048 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1402/11/30 | پذیرش: 1403/1/14 | انتشار الکترونیک: 1403/9/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.