سال 14، شماره 2 - ( اردیبهشت 1404/ پیاپی 107 1404 )
سال 14 شماره 2 صفحات 72-63 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.TON.REC.1401.067
1- دانشجوی دکتری مشاوره، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.
2- دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. ،farhad.asghari@gmail.com
3- استادیار گروه روانشناسی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران.
2- دانشیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایران. ،
3- استادیار گروه روانشناسی، واحد گرگان، دانشگاه آزاد اسلامی، گرگان، ایران.
چکیده: (2178 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی خودکنترلی در رابطه بین حمایت اجتماعی و ولع مصرف در معتادان در حال ترک بود. روش پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری را معتادان در حال ترک در شهر رشت در سال 1402 تشکیل دادند که در پژوهش حاضر 370 نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری داوطلبانه و در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه ولع مصرف (DCQ، سوموزا و همکاران، 1995)، مقیاس خودکنترلی (SCS، تانجنی و همکاران، 2004) و مقیاس حمایت اجتماعی (SSS، زیمت و همکاران، 1988) پاسخ دادند. یافتهها نشان داد که مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار است. همچنین حمایت اجتماعی اثر مستقیم، مثبت و معنادار بر خودکنترلی و اثر مستقیم، منفی و معنادار بر ولع مصرف داشت (01/۰>P). خودکنترلی در رابطه بین حمایت اجتماعی با ولع مصرف نیز نقش میانجی داشت (01/۰>P). یافته‌های پژوهش نشانگر نقش میانجی خودکنترلی در ارتباط بین حمایت اجتماعی با ولع مصرف بود و اهمیت حمایت اجتماعی در پیشبینی مستقیم و غیرمستقیم ولع مصرف را آشکار ساخت.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
اعتیاد
دریافت: 1403/4/27 | پذیرش: 1403/10/1 | انتشار الکترونیک: 1404/2/10
دریافت: 1403/4/27 | پذیرش: 1403/10/1 | انتشار الکترونیک: 1404/2/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |