پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش فرزندپروری باکفایت مبتنی بر رویکرد طرحواره درمانی بر بهزیستی روان­شناختی مادران و کاهش شدت علائم اختلال طیف اوتیسم کودکان انجام شد. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون_پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعۀ پژوهش را مادران دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اوتیسمی مراجعه‌کننده به مرکز آموزشی و توانبخشی عاطفه در شهر رفسنجان در سال 1402 تشکیل دادند که از بین آن‌ها به‌صورت هدفمند 30 نفر به‌عنوان نمونه انتخاب و به‌صورت تصادفی در گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگزین شدند. به گروه آزمایش آموزش فرزندپروری باکفایت مبتنی بر رویکرد طرحواره درمانی به‌صورت 8 جلسه هفتگی 45 دقیقه‌ای ارائه شد. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه بهزیستی روان­شناختی ریف (PWB؛ 1989) و مقیاس سنجش علائم اوتیسم گیلیام (GARS؛ 1994) بود. روش تحلیل این پژوهش، آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیری بود. یافته­ها نشان داد که با کنترل اثر پیش­آزمون بین میانگین پس­آزمون علائم اوتیسم کودک دو گروه تفاوت معناداری در سطح 01/0 وجود دارد در حالی که بین میانگین پس­آزمون بهزیستی روان‌شناختی مادران دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد. د ر نتیجه‌گیری می‌توان گفت آموزش فرزندپروری باکفایت مبتنی بر رویکرد طرحواره‌درمانی می‌تواند به والدین کمک کند تا شیوه‌های تربیتی موثرتری برای کاهش کاهش علائم اوتیسم در کودکان خود به کار بگیرند.