سال 13، شماره 12 - ( اسفند 1403 / پیاپی 105 1403 )
سال 13 شماره 12 صفحات 204-197 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- استادیار، گروه علوم تربیتی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران.
2- هیأت علمی گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. ،kasirloo54@yahoo.com
2- هیأت علمی گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. ،
چکیده: (1616 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی یادگیری خودراهبر در رابطه توانمندی منش و سرزندگی تحصیلی دانشآموزان بود. روش پژوهش توصیفی -همبستگی از نوع مدلیابی ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانشآموزان پایه یازدهم شهرستان خدابنده در سال تحصیلی 1401 -1402 بود که به روش نمونهگیری دردسترس 220 نفر به عنوان حجم نمونه انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه سرزندگی تحصیلی (AVQ) دهقانی زاده و حسین چاری (1391)، مقیاس آمادگی برای خودراهبری در یادگیری (SDLRS) فیشر و همکاران (2001) و پرسشنامه توانمندی های منش (CSQ) پترسون و سیگلمن (2004) بود. از تحلیل معادلات ساختاری برای تحلیل دادهها استفاده شد. نتایج بیانگر برازش مطلوب مدل پژوهش بود. نتایج بیانگر معناداری اثرمستقیم توانمندیهای منش بر یادگیری خودراهبر (004/0=P) و اثر مستقیم یادگیر خودراهبر بر سرزندگی تحصیلی (004/0=P) بود. اما اثر مستقیم توانمندیهای منش بر سرزندگی تحصیلی معنادار نبود (05/0<P). همچنین نتایج بیانگر اثر غیرمستقیم توانمندیهای منش بر سرزندگی تحصیلی با میانجیگری یادگیری خودراهبر بود (004/0=P). این نتایج نشان میدهد که توانمندی منش میتواند به طور غیر مستقیم از طریق یادگیری خودراهبر بر سرزندگی تحصیلی اثر بگذارد و به طور مستقیم نقشی روی آن ندارد.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی تربیتی
دریافت: 1403/7/22 | پذیرش: 1403/8/13 | انتشار الکترونیک: 1403/12/10
دریافت: 1403/7/22 | پذیرش: 1403/8/13 | انتشار الکترونیک: 1403/12/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |