سال 13، شماره 10 - ( دی ماه 1403/ پیاپی 103 1403 )                   سال 13 شماره 10 صفحات 110-101 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print

اثربخشی روان درمانی مثبت‌گرا بر تحمل پریشانی و کیفیت زندگی بیماران قلبی- عروقی
زینب پیام1 ، حسین بیگدلی*2 ، جواد خلعتبری3
1- دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی، واحد امارات، دانشگاه آزاد اسلامی، دبی، امارات متحده عربی.
2- استادیار روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد تهران شرق، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ، hobigdeli@yahoo.com
3- دانشیار روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.
چکیده:   (1434 مشاهده)
مطالعه حاضر با هدف تعیین اثربخشی روان­درمانی مثبت­گرا بر تحمل پریشانی و کیفیت زندگی بیماران قلبی- عروقی انجام شد. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماه بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی بیماران قلبی- عروقی بودند که به بیمارستان قلب شهر بندر ماهشهر در نیمه دوم سال 1402 مراجعه کرده بودند؛ 32 بیمار به روش هدفمند پس از کسب معیارهای ورود به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (16 نفر) و کنترل (16 نفر) قرار گرفتند. جهت جمع­آوری داده­ها از مقیاس تحمل پریشانی (DTS-15؛ سیمونز و گاهر، 2005) و مقیاس کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی (WHOQOL؛ گروه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی، 1998) استفاده شد. برنامه درمانی شامل 12 جلسه 60 دقیقه­ای بود که به صورت فردی هر هفته یک جلسه در طول سه ماه برای اعضای گروه مداخله برگزار شد. به منظور تحلیل داده­ها از تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر استفاده شد. نتایج نشان داد بین گروه‌ها بین پیش آزمون، پس‌آزمون و پیگیری تحمل پریشانی و کیفیت زندگی تفاوت معناداری وجود داشت (05/0>p) و روان­درمانی مثبت­گرا دارای ماندگاری اثر در دوره پیگیری بود (05/0>p). در مجموع می­توان نتیجه گرفت که درمانی مثبت­گرا یک درمان موثر بر بهبود تحمل پریشانی و کیفیت زندگی در بیماران قلبی- عروقی بوده است.
واژه‌های کلیدی: تحمل پریشانی، کیفیت زندگی، روان­درمانی مثبت­گرا، بیماران قلبی- عروقی.
متن کامل [PDF 497 kb]   (587 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1403/10/9 | پذیرش: 1403/10/18 | انتشار الکترونیک: 1403/10/10
بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.