، فرزانه شهبازی2 ، صبا علویان3 ، روح الله فتح آبادی4 ، پرویز شریفی درآمدی*5
2- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی، واحد رودهن، دانشگاه آزاد اسلامی، رودهن، ایران.
3- کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
4- دکتری روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران.
5- استاد گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران. ،
هدف از انجام پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان چشم انداز زمان بر تابآوری و تنیدگی والدینی مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی بود. پژوهش به روش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل اجرا شد. جامعه آماری این پژوهش شامل مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه/بیش فعالی منطقه 2 شهر تهران در سال 1403 بود که پس از مصاحبه مقدماتی و بر اساس ملاکهای ورود و خروج از پژوهش، به روش هدفمند تعداد 30 نفر از آنها انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. ابزار اندازهگیری پژوهش شامل مقیاس تابآوری کانر و دیویدسون (CD_RISC، 2003) و مقیاس تنیدگی والدینی بری و جونز (PSS، 1995) بود. درمان چشم انداز زمان در 8 جلسه گروهی و هر جلسه 90 دقیقهای هفتهای یکبار درمان بر روی گروه آزمایش اجرا شد. دادههای پژوهش با استفاده از روش تحلیل کواریانس چند متغیری مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون تفاوت معناداری (01/0>P)، میان پس آزمون گروه آزمایش و کنترل در تابآوری و تنیدگی والدینی وجود داشت. بنابراین، میتوان نتیجه گرفت که درمان چشم انداز از درمانهای اثربخش در بهبود تابآوری و تنیدگی والدینی مادران کودکان با اختلال نارسایی توجه/ بیش فعالی است.
دریافت: 1403/12/11 | پذیرش: 1404/3/6 | انتشار الکترونیک: 1404/12/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |