سال 14، شماره 6 - ( شهریور 1404 / پیاپی 111 1404 )                   سال 14 شماره 6 صفحات 10-1 | برگشت به فهرست نسخه ها

Ethics code: IR.US.PSYEDU.REC.1403.069

XML English Abstract Print


1- دانشیار روان‌شناسی تربیتی، گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، فارس، ایران. ، mfouladchang@yahoo.com
2- دانشجوی کارشناسی ارشد روان‌شناسی تربیتی، گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شیراز، فارس، ایران.
چکیده:   (1186 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطۀ بین شخصیت فعال و حمایت تحصیلی با تبلور وجودی در دانشجویان با میانجی‌گری خودکارآمدی خلاق انجام شد. روش پژوهش توصیفی_همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ پژوهش را دانشجویان کارشناسی دانشگاه شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ تشکیل دادند که از بین آن‌ها به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای ۳۵۰ نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاس شخصیت فعال (PPS؛ باتمن و کرانت، ۱۹۹۳)، پرسشنامه حمایت تحصیلی (ASQ؛ ساندز و پلانکت، ۲۰۰۵)، پرسشنامه خودکارآمدی خلاق (CSQ؛ کارووسکی، ۲۰۱۰) و مقیاس تبلور وجودی (FS؛ داینر و همکاران، ۲۰۱۰) بود. از تحلیل معادلات ‌ساختاری برای تحلیل داده‌ها استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار است و 52٪ واریانس خودکارآمدی خلاق و 51٪ واریانس تبلور وجودی را تبیین می‌کند. شخصیت فعال، حمایت تحصیلی، و خودکارآمدی خلاق، هرکدام تاثیر مستقیم و مثبت معنی‌داری بر تبلور وجودی دارند (05/0P<) و خودکارآمدی خلاق نیز اثر معنی‌داری بر تبلور وجودی دارد (05/0P<). نتایج آزمون بوت‌استرپ نشان داد که خودکارآمدی خلاق نقش میانجی در رابطه بین شخصیت فعال و تبلور وجودی ایفا می‌کند (05/0P<)؛ اما مسیر حمایت تحصیلی به تبلور وجودی را واسطه‌گری نمی‌کند (05/0<P). در مجموع، می‌توان نتیجه گرفت که شخصیت فعال نقش مهمی در ارتقای تبلور وجودی دانشجویان از طریق بهبود خودکارآمدی خلاق ایفا می‌کند و حمایت تحصیلی نیز عامل مؤثری در این زمینه محسوب می‌شود.
متن کامل [PDF 630 kb]   (646 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی تربیتی
دریافت: 1404/1/21 | پذیرش: 1404/2/14 | انتشار الکترونیک: 1404/6/6

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.