پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل کننده نشاط معنوی در رابطه مهارت‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌های حل مسئله و رضایت زناشویی انجام شد. روش پژوهش حاضر از نوع توصیفی_همبستگی بود. جامعۀ آماری را زوج‌های شهر تهران در سال 1403 تشکیل دادند که از بین آنها به صورت در دسترس 100 نفر(50 زوج) به عنوان نمونه انتخاب شدند. داده‌ها از طریق سه پرسشنامه استاندارد مهارت‌های حل مسئله (PSI؛ هپنر و پترسون، 1982)، رضایت زناشویی (ENRICH؛ فونر و السون، 1989) و نشاط معنوی (SV؛ افروز، 1395)، گردآوری شد. برای تحلیل داده‌ها از روش رگرسیون سلسله مراتبی استفاده گردید. یافته‌های همبستگی نشان داد که بین مهارت حل مسئله (01/0> p) و نشاط معنوی (05/0> p) با رضایت زناشویی رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. با این حال، نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه با وارد کردن تعامل نشاط معنوی و مهارت حل مسئله نشان داد که هیچ‌یک از متغیرها (اعم از مهارت حل مسئله یا تعامل آن با نشاط معنوی) پیش‌بینی‌کننده معناداری برای رضایت زناشویی نبودند. این یافته‌ها بیانگر نقش همبستگی مثبت این متغیرها با رضایت زناشویی بود، اما اثرات تعاملی آن‌ها نیازمند بررسی‌های بیشتر است.