سال 14، شماره 11 - ( بهمن 1404/ پیاپی 116 1404 )
سال 14 شماره 11 صفحات 52-43 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2- استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. ،ghanbarih@um.ac
3- استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
4- دانشیار،گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2- استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران. ،
3- استادیار، گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
4- دانشیار،گروه روانشناسی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
چکیده: (569 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی آموزش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی بر ناگویی هیجانی و حمایت اجتماعی زنان سرپرست خانواده بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان سرپرست خانواده عضو خیریه محبانالرضا شهر مشهد در سال 1403 بود. تعداد نمونه مورد پژوهش 30 نفر بودند که به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) جایگذاری شدند. گروه آزمایش 8 جلسهی 90 دقیقهای آموزش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی را به صورت هر هفته 1 جلسه دریافت کردند. برای گردآوری دادهها از پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (TAS-20، تیلور و همکاران، 1985) و پرسشنامه حمایت اجتماعی فیلیپس (SS-A، واکس و همکاران، 1986) استفاده شد. تجزیه و تحلیل دادهها با آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره انجام شد. یافتهها نشان داد که با کنترل اثر پیشآزمون بین میانگین پسآزمون ناگویی هیجانی و حمایت اجتماعی زنان سرپرست خانواده در دو گروه تفاوت معناداری در سطح 01/0 درصد وجود داشت. با توجه به این نتایج میتوان بیان کرد که آموزش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی تاثیر معناداری بر کاهش ناگویی هیجانی و بهبود حمایت اجتماعی زنان سرپرست خانوار داشت.
واژههای کلیدی: ناگویی هیجانی، حمایت اجتماعی، آموزش شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی، زنان سرپرست خانواده.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
دریافت: 1404/4/13 | پذیرش: 1404/7/12 | انتشار الکترونیک: 1404/11/10
دریافت: 1404/4/13 | پذیرش: 1404/7/12 | انتشار الکترونیک: 1404/11/10
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |