سال 15، شماره 1 - ( فروردین 1405 / پیاپی 118 1405 )
سال 15 شماره 1 صفحات 10-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشیار، گروه روانشناسی و علوم تربیتی، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران. & mosavi2008@gmail.com ، f.mousavi@alzahra.ac.ir
2- پژوهشگر پسادکتری، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران.
2- پژوهشگر پسادکتری، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا(س)، تهران، ایران.
چکیده: (686 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی حمایت از خودمختاری فرزندان در رابطه بین پذیرش والدینی و رضایت والدینی مادران انجام شد. روش این مطالعه توصیفی-همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش مادران ساکن شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود و نمونه پژوهش شامل ۲۳۳ مادر بود که با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل زیرمقیاسهای حمایت از خودمختاری فرزندان (PBDQ، رید و همکاران، ۲۰۱۵)، پذیرش والدینی (PPF، برک و مور، ۲۰۱۵) و رضایت والدینی (PSOC-R، گیلمور و کاسکلی، ۲۰۲۴) بودند. دادههای پژوهشی با استفاده از روش معادلات ساختاری تحلیل شد. نتایج پژوهش حاضر حاکی از برازش مدل بود. نتایج تحلیل معادلات ساختاری نشان داد که پذیرش والدینی اثر مستقیم و معناداری بر رضایت والدینی و حمایت از خودمختاری فرزندان دارد و حمایت از خودمختاری فرزندان نیز اثر مستقیم و معناداری بر رضایت والدینی دارد (۰۰۱/۰P<). همچنین، نتایج پژوهش حاضر نشان داد حمایت از خودمختاری فرزندان در رابطه بین پذیرش و رضایت والدینی نقش میانجیگر ایفا میکند (۰۰۱/۰P<). نتایج پژوهش حاضر بر اهمیت تعامل والدینی مبتنی بر پذیرش و استقلال در بهبود تجربه فرزندپروری تأکید مینماید و میتواند در طراحی مداخلات آموزشی برای والدین مورداستفاده قرار گیرد.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی تربیتی
دریافت: 1404/7/3 | پذیرش: 1404/7/22 | انتشار الکترونیک: 1405/1/9
دریافت: 1404/7/3 | پذیرش: 1404/7/22 | انتشار الکترونیک: 1405/1/9
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |