1- گروه روانشناسی تربیتی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- گروه روانشناسی تربیتی، واحد تهران مرکز، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ، 0041304365@iau.ac.ir
3- گروه اپیدمیولوژی و آمار زیستی، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
چکیده: (390 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر تعیین رابطه بین جهتگیری هدفمند، یادگیری خودراهبر و نگرش به یادگیری الکترونیکی با نقش میانجی تابآوری تحصیلی در دانشجویان بود. روش پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش متشکل از دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز در سال 1404-1403 بود. 250 نفر به روش نمونهگیری در دسترس مورد بررسی قرار گرفتند و به سیاهه تابآوری تحصیلی (ARI؛ ساموئلز، 2004)، مقیاس یادگیری خودراهبر (SDLS؛ فیشر و همکاران، 2013)، پرسشنامه جهتگیری هدف (AGQ؛ الیوت و مک گریگور، 2001) و مقیاس نگرش به یادگیری الکترونیکی (AES؛ حبیبی و خدایاری، 1394) پاسخ دادند. دادهها به روش مدلیابی معادلات ساختاری مورد تحلیل قرار گرفتند. نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش برخوردار است. یادگیری خودراهبر و جهتگیری هدفمند رابطه مستقیم و معناداری با نگرش به یادگیری الکترونیکی داشتند. رابطه تابآوری تحصیلی نیز با نگرش یادگیری الکترونیکی معنادار بود (001/0P<). همچنین نتایج آزمون بوت استرپ حاکی از این بود که تابآوری تحصیلی در ارتباط بین یادگیری خودراهبر و جهتگیری هدفمند با نگرش به یادگیری الکترونیکی نقش میانجی معنادار داشت (01/0P<). با توجه به این یافتهها میتوان نتیجه گرفت که جهتگیری هدفمند و یادگیری خودراهبر با میانجیگری تابآوری تحصیلی بر نگرش دانشجویان به یادگیری الکترونیکی اثر داشت.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی تربیتی دریافت: 1404/10/17 | پذیرش: 1405/4/28 | انتشار الکترونیک: 1405/5/10