سال 15، شماره 3 - ( خرداد 1405 / پیاپی 120 1405 )
سال 15 شماره 3 صفحات 10-1 |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- استاد، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران. ، a.issazadegan@urmia.ac.ir
2- دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
2- دانشجوی دکتری روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
چکیده: (958 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان متمرکز بر هیجان و درمان شناختی- رفتاری بر طرد اجتماعی و احساس تنهایی نوجوانان پسر مبتلا به اضطراب اجتماعی انجام شد. طرح پژوهش پیشآزمون- پسآزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سهماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل نوجوانان پسر دارای اختلال اضطراب اجتماعی 14 تا ۱۸ساله شهر تبریز بود. از میان آنها 45 نفر با روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و در دو گروه آزمایش و گروه کنترل جایگزین شدند. جهت جمعآوری دادهها از پرسشنامه طرد شدگی (SRS، پنهالیگون و همکاران، 2009) و احساس تنهایی (UCLQ، راسل و همکاران، 1980) استفاده شد. گروههای آزمایش هر یک به مدت 8 جلسه گروهی هفتگی مداخله را دریافت کردند. تحلیل دادهها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر انجام شد. یافتهها نشان داد که در دو گروه مداخله درمان متمرکز بر هیجان و درمان شناختی- رفتاری در مقایسه با گروه کنترل بهطور معنادار نمرات پیشآزمون تا پسآزمون و پیگیری طرد اجتماعی و احساس تنهایی کاهش یافته است (05/0>P). همچنین یافتهها نشان داد که بین دو گروه مداخله در مرحله پیگیری تفاوت معنادار وجود داشت (05/0>P). در مجموع میتوان نتیجه گرفت که درمان متمرکز بر هیجان نسبت به درمان شناختی- رفتاری تأثیر بیشتری در کاهش طرد اجتماعی و احساس تنهایی نوجوانان مبتلا به اضطراب اجتماعی داشته است.
واژه‌های کلیدی: درمان متمرکز بر هیجان، درمان شناختی- رفتاری، طرد اجتماعی، احساس تنهایی، اضطراب اجتماعی، نوجوانان پسر.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی عمومی
دریافت: 1404/11/3 | پذیرش: 1404/11/13 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9
دریافت: 1404/11/3 | پذیرش: 1404/11/13 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |