سال 15، شماره 5 - ( مرداد 1405/ پیاپی 122 1405 )                   سال 15 شماره 5 صفحات 52-41 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری روان‌شناسی تربیتی، گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2- استاد روان‌شناسی تربیتی، گروه روان‌شناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران. ، ghmaktabi@scu.ac.ir
چکیده:   (760 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی میانجی شایستگی مقابله‌ای در رابطۀ بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و جو عاطفی خانواده با بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدل معادلات ساختاری بود. جامعۀ پژوهش شامل دانشجویان کارشناسی دانشگاه شیراز در سال تحصیلی ۱۴۰5–۱۴۰4 بود که از بین آن‌ها به روش نمونه‌گیری تصادفی خوشه‌ای چندمرحله‌ای ۳۲۰ نفر انتخاب شدند و پس از پالایش، ۳۰۰ پرسشنامه معتبر برای تحلیل استفاده شد. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس بهزیستی روان‌شناختی (PWS؛ ریف و کییز، 1995)، پرسشنامه طرحواره‌های ناسازگار اولیه (YSQ؛ یانگ، 1998)، مقیاس جو عاطفی خانواده (FEAS؛ هیل‌برن، 1964) و شایستگی مقابله‌ای (CCQ؛ شرودر و الیس، 2013) بود. تحلیل داده‌ها از طریق مدل معادلات ساختاری انجام شد. یافته‌ها نشان داد مدل از برازش مطلوبی برخوردار است و 54٪ واریانس بهزیستی روان‌شناختی را تبیین می‌کند. طرحواره‌های ناسازگار اولیه رابطه مستقیم و منفی معنادار بر بهزیستی و شایستگی مقابله‌ای دارند (05/0P<)، در حالی که جو عاطفی خانواده تنها بر شایستگی مقابله‌ای رابطه مستقیم و مثبت معنادار نشان داد و رابطه مستقیمی بر بهزیستی نداشت (05/0<P). علاوه‌براین، شایستگی مقابله‌ای رابطه مستقیم مثبت و معنادار بر بهزیستی روانشناختی دارد و نقش میانجی معناداری در رابطه بین طرحواره‌های ناسازگار اولیه و جو عاطفی خانواده با بهزیستی روان‌شناختی ایفا می‌کند(05/0P<). در مجموع، شایستگی مقابله‌ای عامل کلیدی در تبیین اثر عوامل فردی و محیطی بر بهزیستی روان‌شناختی دانشجویان است و تقویت آن همراه با بهبود جو عاطفی خانواده می‌تواند به ارتقای بهزیستی کمک کند.
متن کامل [PDF 923 kb]   (231 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی تربیتی
دریافت: 1404/11/23 | پذیرش: 1404/12/3 | انتشار الکترونیک: 1405/5/31

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.