سال 15، شماره 3 - ( خرداد 1405 / پیاپی 120 1405 )
سال 15 شماره 3 صفحات 256-247 |
برگشت به فهرست نسخه ها
نازنین اسماعیلی1 
، شهرام وزیری*2 ، جواد خلعتبری3
، شهرام وزیری*2 ، جواد خلعتبری3
1- گروه روانشناسی بالینی، واحد بین الملل کیش، دانشگاه آزاد اسلامی، کیش، ایران.
2- گروه روانشناسی، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ،vaziri@iau.ac.ir
3- گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.
2- گروه روانشناسی، واحد علوم پزشکی تهران، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ،
3- گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران.
چکیده: (379 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی درمان حساسیتزدایی و باز پردازش از طریق حرکات چشم و درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر علایم تجربه مجدد رویداد، اجتناب و برانگیختگی در افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه انجام شد. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه گواه با دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری افراد مبتلا به اختلال استرس پس از سانحه در بیمارستان نیایش در سال 1404 بود و ۴۵ نفر به شیوه هدفمند انتخاب و بهطور تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه گواه جایگذاری شدند. ابزار پژوهش شامل فهرست اختلال استرس پس از سانحه (PCL، ویدرز و همکاران، 1993) بود. شرکتکنندگان گروههای آزمایش به صورت فردی در 8 جلسه تحت مداخله قرار گرفتند. دادهها به روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر مورد تحلیل قرار گرفت. یافتهها نشان داد بین میانگین نمرات علایم اختلال استرس پس از سانحه در هر دو گروه آزمایش با گروه گواه در مراحل پسآزمون و پیگیری تفاوت معناداری وجود داشت (05/0>P). علاوه بر این بین میانگین پسآزمون و پیگیری دو گروه آزمایش تفاوت معناداری وجود داشت (05/0>P). در مجموع نتایج نشان داد درمان حساسیتزدایی و باز پردازش از طریق حرکات چشم تاثیر بیشتری بر کاهش علایم تجربه مجدد رویداد، اجتناب و برانگیختگی داشت.
واژههای کلیدی: حساسیتزدایی و باز پردازش از طریق حرکات چشم، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، تجربه مجدد رویداد، اجتناب، برانگیختگی، ختلال استرس پس از سانحه.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
دریافت: 1405/2/31 | پذیرش: 1405/3/8 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9
دریافت: 1405/2/31 | پذیرش: 1405/3/8 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |