سال 15، شماره 5 - ( مرداد 1405/ پیاپی 122 1405 )                   سال 15 شماره 5 صفحات 286-277 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- کارشناس ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، آستانه اشرفیه، ایران.
2- کارشناس ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.
3- استادیار، گروه روانشناسی، واحد بهبهان، دانشگاه آزاد اسلامی، بهبهان، ایران. ، sn126922@iau.ac.ir
چکیده:   (427 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی همدلی در رابطه بین سبک فرزندپروری و رفتارهای بزهکارانه در نوجوانان انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش دانش‌آموزان مقطع متوسطه دوم شهر رشت در سال 1404 بودند. 240 نفر به روش در دسترس در یک نظرسنجی آنلاین شرکت کردند. جهت جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس ادراک والدین (POPS؛ گرولینک و همکاران، 1997)، مقیاس بهره همدلی (EQ؛ بارون-کوهن و ویلرایت، 2004) و پرسشنامه نگرش به رفتارهای بزهکارانه (ADBQ؛ فضلی، 1389) استفاده شد. تحلیل داده‌ها به روش مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. یافته‌ها نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش مطلوب برخوردار بود. همچنین، یافته‌ها نشان داد که فرزندپروری و همدلی به طور منفی با رفتارهای بزهکارانه رابطه مستقیم داشتند؛ علاوه بر این فرزندپروری به­طور مثبت با همدلی رابطه مستقیم و معنادار داشت (05/0>P). نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که همدلی به طور منفی و معنادار بین فرزندپروری و رفتارهای بزهکارانه نقش میانجی داشت (05/0>P). در مجموع می‌توان نتیجه گرفت که فرزندپروری همراه با درگیری، گرمی و خودمختاری به‌طور مستقیم و غیرمستقیم به‌واسطه افزایش همدلی موجب کاهش رفتارهای بزهکارانه در نوجوانان می‌شود.
متن کامل [PDF 696 kb]   (190 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1405/3/4 | پذیرش: 1405/3/14 | انتشار الکترونیک: 1405/5/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.