سال 15، شماره 5 - ( مرداد 1405/ پیاپی 122 1405 )                   سال 15 شماره 5 صفحات 134-125 | برگشت به فهرست نسخه ها


XML English Abstract Print


1- دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استادیار، گروه روانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ، Fat.golshani@ctb.iau.ac.ir
3- دانشیار، گروه روانشناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
چکیده:   (547 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تعیین نقش میانجی بی‌اعتمادی معرفتی در رابطه بین تجربه‌های آزارنده کودکی و حساسیت بین فردی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی انجام شد. پژوهش حاضر توصیفی- همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش حاضر افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی مراجعه‌ کننده به مراکز درمانی شهر تهران در بازه زمانی بهار سال ١٤٠٣ تا پاییز ١٤٠٤ بود. 220 نفر به روش هدفمند از بیمارستان‌های روانپزشکی ایران، روزبه، رازی، دل آرام و ایرانیان در این پژوهش شرکت کردند. جمع‌آوری داده‎ها با استفاده از پرسشنامۀ اعتماد/ بی‌اعتمادی/ زودباوری معرفتی (ETMCQ؛ کمپل و همکاران، 2021)، پرسشنامه تجربه‌های آزارنده کودکی _فرم کوتاه (CTQ-SF؛ برنستاین و همکاران، 2003) و سیاهه حساسیت بین­فردی (IPSM؛ بایس و پارکر، 1989) انجام شد. داده‌ها به روش آماری مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد.  شاخص‌های برازش نشان داد مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار است. یافته‌ها نشان داد که تجربه‌های آزارنده کودکی و بی‌اعتمادی معرفتی به­طور منفی با حساسیت بین‌فردی رابطه مستقیم داشتند؛ همچنین رابطه مستقیم تجربه‌های آزارنده کودکی با بی‌اعتمادی معرفتی معنادار بود (05/0>P). نتایج حاصل از آزمون بوت استرپ جهت بررسی اثر میانجی نشان داد که بی‌اعتمادی معرفتی به­طور معنادار بین تجربه‌های آزارنده کودکی و حساسیت بین‌فردی نقش میانجی داشت (05/0>P). یافته‌های این پژوهش دلالت بر این داشتند که تجربه‌های آزارنده کودکی به‌صورت مستقیم و به واسطه بی‌اعتمادی معرفتی با حساسیت بین‌فردی در افراد مبتلا به اختلال شخصیت مرزی رابطه داشتند.
متن کامل [PDF 632 kb]   (242 دریافت)    
نوع مقاله: پژوهشي | موضوع مقاله: روانشناسی بالینی
دریافت: 1405/3/11 | پذیرش: 1405/3/30 | انتشار الکترونیک: 1405/5/31

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.