<?xml version="1.0" encoding="utf-8"?>
<journal>
<title>Rooyesh-e-Ravanshenasi Journal(RRJ)</title>
<title_fa>رویش روان شناسی</title_fa>
<short_title>Rooyesh</short_title>
<subject>Literature &amp; Humanities</subject>
<web_url>http://frooyesh.ir</web_url>
<journal_hbi_system_id>1</journal_hbi_system_id>
<journal_hbi_system_user>admin</journal_hbi_system_user>
<journal_id_issn>2383-353X</journal_id_issn>
<journal_id_issn_online>2383-353X</journal_id_issn_online>
<journal_id_pii>8</journal_id_pii>
<journal_id_doi>10.29252/Rooyesh</journal_id_doi>
<journal_id_iranmedex></journal_id_iranmedex>
<journal_id_magiran></journal_id_magiran>
<journal_id_sid>14</journal_id_sid>
<journal_id_nlai>8888</journal_id_nlai>
<journal_id_science>3/18/67772</journal_id_science>
<language>fa</language>
<pubdate>
	<type>jalali</type>
	<year>1399</year>
	<month>12</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<pubdate>
	<type>gregorian</type>
	<year>2021</year>
	<month>3</month>
	<day>1</day>
</pubdate>
<volume>10</volume>
<number>1</number>
<publish_type>online</publish_type>
<publish_edition>1</publish_edition>
<article_type>fulltext</article_type>
<articleset>
	<article>


	<language>fa</language>
	<article_id_doi></article_id_doi>
	<title_fa>بررسی اثربخشی درمان مواجهه با نگرانی مبتنی بر واقعیت مجازی در کاهش نشانه های اختلال اضطراب فراگیر</title_fa>
	<title>Effectiveness of virtual reality -based worry exposure therapy on the symptoms of generalized anxiety disorder</title>
	<subject_fa>روانشناسی بالینی</subject_fa>
	<subject>Clinical Psychology</subject>
	<content_type_fa>پژوهشي</content_type_fa>
	<content_type>Research</content_type>
	<abstract_fa>&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی درمان مواجهه با نگرانی مبتنی بر واقعیت مجازی در کاهش نشانه های اختلال اضطراب فراگیر است. این پژوهش در چارچوب طرح های تجربی تک موردی با خط پایه چندگانه و پیگیری 6 هفته ای انجام شد. از میان افرادی که در سال 1398 به مراکز مشاوره و روان درمانی شهر تبریز مراجعه نموده بودند،3 شرکت کننده زن که از طریق مصاحبه ساختار یافته مبتنی بر &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:Times New Roman,serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;DSM5&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt; تشخیص اختلال اضطراب فراگیر دریافت کرده بودند، به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. پروتکل درمانی این پژوهش مبتنی بر مدل بکر و مارگراف (2002) بود که مواجهه درمانی برای اختلال اضطراب فراگیر را در 15 جلسه معرفی می نماید، &amp;nbsp;با این تفاوت که در پژوهش حاضر مواجهه به جای تجسم از طریق تکنولوژی واقعیت مجازی انجام شد. در این مطالعه سه فیلم 360 درجه بر اساس نگرانی های مراجعین ساخته و به کمک ابزارهای واقعیت مجازی برای شرکت کنندگان نمایش داده شد. مقیاس هایی که برای سنجش متغیرها استفاده شد عبارت بودند از مقیاس اجتناب شناختی&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt; سکستون&lt;/span&gt;&lt;/span&gt; &lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;و داگاس (2009) &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;و پرسشنامه اضطراب فراگیر (&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;GAD7&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;) &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;اشپیتز، کرونک، ویلیامز و لو (2006). &lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;نتایج با استفاده از تحلیل چشمی، درصد بهبودی و شاخص تغییر پایا تحلیل شد. نتایج تحلیل ها نشان داد که مواجهه درمانی مبتنی بر واقعیت مجازی در کاهش نشانه های اختلال اضطراب فراگیر و اجتناب شناختی افراد دچار این اختلال از نظر بالینی و&amp;nbsp; آماری (&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span dir=&quot;LTR&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family:Times New Roman,serif;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;P &lt;0/05&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;font-family:B Nazanin;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-size:10.0pt;&quot;&gt;) معنی دار است. بنابراین درمان مواجهه با نگرانی مبتنی بر واقعیت مجازی، در کاهش نشانه های اختلال اضطراب فراگیر موثر است.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;</abstract_fa>
	<abstract>This study aimed to evaluate the efficacy of virtual reality-based worry exposure therapy on the severity of symptoms and cognitive avoidance in patients with symptoms of generalized anxiety disorder. This study was conducted in the framework of a single-subject experimental design using multiple baselines with a 6-week follow-up. Three women with GAD were selected through a structured clinical interview based on the criteria of diagnostic and statistical manual of mental disorders 5 (DSM5) by Convenience Sampling among those who referred to the Counseling centers in Tabriz. The protocol of this study followed the manual by Becker and Margraf (2002) which describes imaginal exposure for GAD applied in 15 sessions. The only difference was that in this research exposure to virtual reality replaced with imagination. In this study, three 360-degree films were made by the researcher used for the exposure. The content made in the form of 360-degree videos and displayed to patients through virtual reality tools. The scales to assess changes in Gad symptoms and cognitive avoidance include the Generalized Anxiety Disorder Questionnaire by Spitz, Kroenke, Williams, Lowe (2006) and the Cognitive Avoidance Questionnaire by sexton and Dugas (2009). Data analyzed with visuals inspection, improvement percentage, and reliable change index strategies. Results showed that virtual reality-based worry exposure therapy has significant efficiency in the reduction of GAD symptoms and cognitive avoidance clinically and statistically (p&lt;0.05). virtual reality-based worry exposure therapy has appropriate efficacy in reducing GAD symptoms.</abstract>
	<keyword_fa>مواجهه با نگرانی, درمان مواجهه با واقعیت مجازی, اختلال اضطراب فراگیر</keyword_fa>
	<keyword>generalized anxiety disorder, Virtual reality, Worry Exposure therapy</keyword>
	<start_page>121</start_page>
	<end_page>132</end_page>
	<web_url>http://frooyesh.ir/browse.php?a_code=A-10-4169-1&amp;slc_lang=fa&amp;sid=1</web_url>


<author_list>
	<author>
	<first_name>Neda</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Keshavarz</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>ندا</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>کشاورز</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>Keshavarzneda.psy@gmail.com</email>
	<code>100319475328460025042</code>
	<orcid>100319475328460025042</orcid>
	<coreauthor>Yes
</coreauthor>
	<affiliation>Ph.D. student of psychology, University  of Tabriz, Tabriz, Iran.</affiliation>
	<affiliation_fa>دانشجوی دکتری روانشناسی. گروه روانشناسی دانشگاه تبریز. تبریز. ایران.</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Touraj</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Hashemi</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>تورج</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>هاشمی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>tourajhashemi@yahoo.com</email>
	<code>100319475328460025043</code>
	<orcid>100319475328460025043</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Professor of psychology, University  of Tabriz, Tabriz, Iran.</affiliation>
	<affiliation_fa>استاد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز. ایران.</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Mansour</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Beyrami</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>منصور</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>بیرامی</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>dr.bayrami@yahoo.com</email>
	<code>100319475328460025044</code>
	<orcid>100319475328460025044</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Professor of psychology, University  of Tabriz, Tabriz, Iran.</affiliation>
	<affiliation_fa>استاد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز. ایران.</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Majid</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Mahmoud alilou</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>مجید</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>محمودعلیلو</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>alilou_647@yahoo.com</email>
	<code>100319475328460025045</code>
	<orcid>100319475328460025045</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Professor of psychology, University  of Tabriz, Tabriz, Iran.</affiliation>
	<affiliation_fa>استاد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز. ایران.</affiliation_fa>
	 </author>


	<author>
	<first_name>Abbas</first_name>
	<middle_name></middle_name>
	<last_name>Bakhshipour</last_name>
	<suffix></suffix>
	<first_name_fa>عباس</first_name_fa>
	<middle_name_fa></middle_name_fa>
	<last_name_fa>بخشی پور</last_name_fa>
	<suffix_fa></suffix_fa>
	<email>abbas_bakhshipour@yahoo.com</email>
	<code>100319475328460025046</code>
	<orcid>100319475328460025046</orcid>
	<coreauthor>No</coreauthor>
	<affiliation>Professor of psychology, University  of Tabriz, Tabriz, Iran.</affiliation>
	<affiliation_fa>استاد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز. ایران.</affiliation_fa>
	 </author>


</author_list>


	</article>
</articleset>
</journal>
