fa اثربخشی گروه درمانی پذیرش و تعهد متمرکز بر شفقت بر نشخوار خودانتقادی، ناامیدی بین‌فردی و تحمل پریشانی در نوجوانان دارای افکار خودکشی روانشناسی بالینی Clinical Psychology پژوهشي Research <span style="font-size:11pt"><span style="text-justify:inter-ideograph"><span style="line-height:115%"><span style="direction:rtl"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span lang="AR-SA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی گروه درمانی پذیرش و تعهد متمرکز بر شفقت بر نشخوار خودانتقادی، ناامیدی بین‌فردی و تحمل پریشانی در نوجوانان دارای افکار خودکشی</span></span></span><span lang="FA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:"> بود. </span></span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">روش پژوهش نیمه</span></span></span><span dir="LTR" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%">‌‌</span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس‌آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری 1 ماهه بود</span></span></span><span lang="FA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">. جامعه آماری نوجوانان دارای افکار خودکشی مراجعه‌کننده به مراکز مشاوره و خدمات روان‌شناختی شهر کوه‌چنار در سال ۱۴۰۳ بود. با توجه به ملاک‌های ورود به پژوهش 30 نوجوان به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و گواه (۱۵ نفر) جایگذاری شدند. در مراحل سنجش از مقیاس نشخوار خودانتقادی (</span></span></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt"><span style="line-height:115%"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">SCRS</span></span></span><span lang="FA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">؛ اسمارت و همکاران، 2016)، مقیاس ناامیدی بین‌فردی (</span></span></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt"><span style="line-height:115%"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">IHS</span></span></span><span lang="FA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">؛ توکر و همکاران، 2018)، و مقیاس تحمل پریشانی (</span></span></span><span dir="LTR" style="font-size:9.0pt"><span style="line-height:115%"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">DTS</span></span></span><span lang="FA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">؛ سیمونز و گاهر، 2005) استفاده شد. گروه آزمایش به مدت 8 جلسه 90 دقیقه‌ای هفته‌ای یکبار تحت مداخله قرار گرفت. تحلیل</span></span></span> <span lang="FA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">داده‌ها به روش تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر انجام شد. </span></span></span><span lang="AR-SA" style="border:none windowtext 1.0pt; font-size:10.0pt; padding:0mm"><span style="background:white"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:"><span style="color:black">نتایج نشان داد که بین نمرات نشخوار خودانتقادی، ناامیدی بین‌فردی و تحمل پریشانی در گروه آزمایش از مراحل پیش‌آزمون تا پس‌آزمون و پیش‌آزمون تا پیگیری به طور معناداری تفاوت وجود دارد (05/0</span></span></span></span></span><span dir="LTR" style="border:none windowtext 1.0pt; background:white; padding:0mm"><span style="line-height:115%"><span style="color:black">P<</span></span></span><span lang="AR-SA" style="border:none windowtext 1.0pt; font-size:10.0pt; padding:0mm"><span style="background:white"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:"><span style="color:black">). </span></span></span></span></span><span lang="FA" style="border:none windowtext 1.0pt; font-size:10.0pt; padding:0mm"><span style="background:white"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:"><span style="color:black">در م</span></span></span></span></span><span lang="AR-SA" style="border:none windowtext 1.0pt; font-size:10.0pt; padding:0mm"><span style="background:white"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:"><span style="color:black">جموع می&shy;توان نتیجه گرفت که گروه‌درمانی </span></span></span></span></span><span lang="AR-SA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">پذیرش و تعهد متمرکز بر شفقت نقش مؤثری در بهبود وضعیت روان‌شناختی نوجوانان دارای افکار خودکشی داشته و</span></span></span> <span lang="AR-SA" style="font-size:10.0pt"><span style="line-height:115%"><span b="" nazanin="" style="font-family:">به نظر می‌رسد این مداخله توانسته با کاهش مؤلفه‌های منفی روان‌شناختی و تقویت توانمندی‌های مقابله‌ای، تغییرات مثبتی را ایجاد کند که در طول زمان نیز پایدار باقی مانده‌اند.</span></span></span></span></span></span></span></span></span> <span style="font-size:11pt"><span style="text-justify:inter-ideograph"><span style="unicode-bidi:embed"><span style="line-height:115%"><span style="font-family:Calibri,sans-serif"><span style="font-size:8.5pt"><span style="line-height:115%"><span new="" roman="" style="font-family:" times="">The present study aimed to determine the effectiveness of compassion-focused acceptance and commitment group therapy on self-critical rumination, interpersonal hopelessness, and distress tolerance in adolescents with suicidal ideation. The research method was a quasi-experimental one with a pretest-posttest design and a control group with a 1-month follow-up phase. The statistical population included adolescents with suicidal thoughts who referred to counseling and psychological service centers in Kuhchenar in 2024. Based on the inclusion criteria, 30 adolescents were selected through purposive sampling and randomly assigned to experimental (15 individuals) and control (15 individuals) groups. To collect data, the Self-Critical Rumination Scale (SCRS; Smart et al., 2016), Interpersonal Hopelessness Scale (IHS; Tucker et al., 2018), and Distress Tolerance Scale (DTS; Simons & Gaher, 2005) were used. The experimental group participated in eight 90-minute sessions held weekly. Data were analyzed using repeated measures analysis. The results showed that there were significant differences in the scores of self-critical rumination, interpersonal hopelessness, and distress tolerance in the experimental group from pretest to posttest and from pretest to follow-up (P<0.05). In conclusion, compassion-focused acceptance and commitment group therapy appears to have played a meaningful role in improving the psychological condition of adolescents with suicidal ideation. The intervention seems to have facilitated positive changes by reducing negative psychological components and strengthening coping abilities, with these effects remaining stable over time.</span></span></span></span></span></span></span></span> تحمل پریشانی, نشخوار خودانتقادی, ناامیدی بین‌فردی, گروه درمانی پذیرش و تعهد متمرکز بر شفقت, نوجوانان. Distress Tolerance, Self-critical Rumination, Interpersonal Hopelessness, Compassion-focused Acceptance and Commitment Group Therapy, Adolescents. 199 208 http://frooyesh.ir/browse.php?a_code=A-10-13689-1&slc_lang=fa&sid=1 Abouzar Dehdari ابوذر دهداری a.dehdari@kazerunsfu.ac.ir 100319475328460075713 100319475328460075713 Yes ​​​Assistant Professor, Department of Psychology, Faculty of Humanities, Salman Farsi University of Kazerun, Kazerun, Iran. استادیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه سلمان فارسی کازرون، کازرون، ایران.