سال 10، شماره 5 - ( مرداد1400/ شماره پیاپی 62 1400 )                   سال 10 شماره 5 صفحات 128-119 | برگشت به فهرست نسخه ها

XML English Abstract Print


1- دکتری روان‌شناسی، گروه روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. ، ali.asayesh1350@gmail.com
2- کارشناس ارشد، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبیل، اردبیل، ایران.
چکیده:   (193 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی اثربخشی آموزش شفقت به خود بر کاهش سطوح خودانتقادی و بهبود وضوح تصور از خود در دانش­آموزان دارای معلولیت جسمانی بود. روش این پژوهش نیمه­آزمایشی با طرح پیش­آزمون پس­آزمون با گروه کنترل بود. جامعه­ی آماری پژوهش شامل تمامی دانش­آموزان پسر متوسطه دوره اول شهر آستارا در سال­تحصیلی 1400-1399 بودند. تعداد نمونه پژوهش 40 نفر بودند که به شیوه نمونه­گیری هدفمند انتخاب و در دو گروه آموزش شفقت به خود (20 نفر) و گروه کنترل (20 نفر) به شیوه تصادفی جایگزین شدند. به منظور گردآوری داده­ها از مقیاس وضوح تصور از خود (کامپبل و همکاران، 1996) و مقیاس سطوح­خودانتقادی (تامپسون و زوروف، 2004) استفاده شد. برای گروه آزمایش هشت جلسه 70 دقیقه­ای آموزش شفقت به خود اجرا شد. برای تجزیه و تحلیل داده­ها از آزمون تحلیل کواریانس چندمتغیره (MANCOVA) استفاده شد. یافته­های پژوهش نشان داد که آموزش شفقت به خود تأثیر معناداری بر بهبود وضوح تصور از خود درونی (01/0>, P76/8F=) و کاهش خودانتقادی مقایسه­ای (01/0>P 83/6F= ) و خودانتقادی درونی (01/0>, P83/6F= ) در دانش­آموزان دارای معلولیت جسمانی داشت. براساس این نتایج می­توان بیان کرد این روش آموزشی/ درمانی می­تواند از سوی روانشناسان مدارس به منظور بهبود کاهش سطوح خودانتقادی و بهبود وضوح تصور از خود در دانش­آموزان دارای معلولیت جسمانی مورد استفاده قرار گیرد.
متن کامل [PDF 741 kb]   (143 دریافت)    
نوع مقاله: كاربردي | موضوع مقاله: روانشناسی عمومی
دریافت: 1399/12/13 | ویرایش نهایی: 1400/6/1 | پذیرش: 1399/12/29 | انتشار: 1400/5/10 | انتشار الکترونیک: 1400/5/10

بازنشر اطلاعات
Creative Commons License این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است.