Rooyesh-e-Ravanshenasi Journal(RRJ)

fa پیش بینی تحمل پریشانی مادران دارای فرزند معلول جسمی حرکتی براساس احساس گناه، شفقت به خود و ذهن آگاهی Predicting distress tolerance in mothers with children with physical and motor disabilities based on guilt, self-compassion, and mindfulness روانشناسی خانواده Family Psychology پژوهشي Research هدف از پژوهش حاضر پیش بینی تحمل پریشانی مادران دارای فرزند معلول جسمی حرکتی براساس احساس گناه، شفقت به خود و ذهن آگاهی بود. روش پژوهش توصیفی_همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش مادران دارای فرزند معلول جسمی حرکتی مراجعه‌کننده به مراکز بهزیستی شهر اهواز در سال 1403 با تعداد 950 نفر بود که جهت گزینش نمونه پژوهش به روش نمونه گیری در دسترس 265 نفر به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. دادههای پژوهش به وسیله پرسشنامه&rlm;ی تحمل پریشانی (DTS؛  سیمون و گاهر، 2005)، عاطفه خودآگاه (TOSCA_2؛ تانگنی و تریسی ، 1989)، مقیاس شفقت به خود (SCS؛  نف، 2003) و پرسشنامه ذهنآگاهی (MAAS؛ براون و ریان،  2003) گردآوری شدند. داده&rlm;ها با استفاده از روش آماری همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه به روش همزمان تحلیل شدند. نتایج نشان داد بین احساس گناه با تحمل پریشانی رابطه منفی و معنادار و بین شفقت به خود و ذهنآگاهی با تحمل پریشانی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد (۰۱/0>p). نتایج حاکی از آن بود که احساس گناه، شفقت به خود و ذهن آگاهی 56/0 میتوانند تحمل پریشانی را پیشبینی کنند. با توجه به این یافته‌ها می‌توان نتیجه گرفت از آنجا معلولیت جسمی و حرکتی فرزندان میتواند تحمل پریشانی را در مادران تحتتأثیر قرار دهد می‌توان با تمرکز بر متغیرهای روانشناختی احساس گناه، شفقت به خود و ذهن آگاهی در مادران موجب بهبود تحمل پریشانی در این گروه آسیبپذیر و افزایش کیفیت رابطه مادر فرزند شد. The present study aimed to predict the distress tolerance of mothers with physically and motor disabled children based on guilt, self-compassion, and mindfulness. The research method was descriptive-correlational. The statistical population of the study was mothers with physically and motor disabled children who were referred to welfare centers in Ahvaz in 2023, with a total of 950 people. 265 people were selected as the research sample using the convenience sampling method. Data were collected using the Distress Tolerance Scale (DTS; Simons & Gaher, 2005), the Self-Conscious Affect Scale (TOSCA-2; Tangney & Tracy, 1989), the Self-Compassion Scale (SCS; Neff, 2003), and the Mindfulness Attention Awareness Scale (MAAS; Brown & Ryan, 2003). Data were analyzed using Pearson correlation and multiple regression in a simultaneous manner. The results showed that there is a negative and significant relationship between guilt and distress tolerance, and a positive and significant relationship between self-compassion and mindfulness with distress tolerance (p<0.01). The results indicated that guilt, self-compassion, and mindfulness can predict distress tolerance by 0.56. Based on these findings, it can be concluded that since physical and motor disabilities of children can affect distress tolerance in mothers, focusing on the psychological variables of guilt, self-compassion, and mindfulness in mothers can improve distress tolerance in this vulnerable group and increase the quality of the mother-child relationship. تحمل ‌پریشانی, احساس ‌گناه, ذهن آگاهی, شفقت ‌به ‌خود, معلولیت. Distress Tolerance, Guilt, Mindfulness, Self-Compassion, Disability. 243 252 http://frooyesh.ir/browse.php?a_code=A-10-12850-1&slc_lang=fa&sid=1 Fereshteh Noori Ghale Alikhani فرشته نوری قلعه علیخانی Fereshtehsrk@gmail.com 5269895838 100319475328460077742 No Master of Clinical Psychology, Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Ahvaz, Iran. کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. Vahideh Jenadeleh وحیده جنادله vahidajanadaleh@mailfa.com 100319475328460077743 100319475328460077743 Yes Master of Family counseling, Ahvaz branch, Islamic Azad University, Ahvaz, Iran. کارشناس ارشد مشاوره خانواده، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. Fatemeh Emami فاطمه امامی emamifatemeh98@gmail.com 3850250512 100319475328460077744 No Master of Family Counseling, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Al-Zahra University, Tehran, Iran. کارشناس ارشد مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران. Fatemeh Gharibian فاطمه غریبیان fatemeh.gharibian8899@gmail.com 1850422761 100319475328460077745 No Master's in family counseling, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran. کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران. Fatemeh Alkasir فاطمه آل کثیر fatemehalkasir@yahoo.com 5260400429 100319475328460077746 No PhD Student in Counseling, Faculty of Psychology and Educational Sciences, Shahid Chamran University of Ahvaz, Ahvaz, Iran. دانشجوی دکتری مشاوره، گروه مشاوره دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.