1- گروه روانشناسی، واحد ساوه، دانشگاه آزاد اسلامی، ساوه، ایران.
2- گروه حکمرانی سلامت و رفاه، دانشگاه تهران، تهران، ایران. ، robatmili.s@ut.ac.ir
3- گروه روانشناسی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
چکیده: (1065 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی ذهنیسازی در رابطه مکانیزمهای دفاعی و گرایش به رفتارهای پرخطر در دانشجویان بود. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی ساختاری بود. جامعه آماری شامل دانشجویان کارشناسی 18 تا 24 سال دانشگاههای آزاد سطح شهر تهران در سال تحصیلی 1402-1403 بود. از این جامعه تعداد 410 نفر به روش نمونهگیری دردسترس به عنوان نمونه انتخاب شدند. ابرازهای پژوهش شامل پرسشنامه سبکهای دفاعی (DSQ) اندروز و همکاران (1993)، مقیاس خطرپذیری (RS) زاده محمدی و احمدآبادی (1387) و پرسشنامه ذهنیسازی (MQ) فوناگی و همکاران (1998) بود. از تحلیل معادلات ساختاری برای تحلیل دادهها استفاده شد. نتایج بیانگر برازش مطلوب مدل پژوهش بود. نتایج نشا دهندۀ معناداری اثرمستقیم مکانیزمهای دفاعی و ذهنیسازی بر گرایش به رفتارهای پرخطر بود (01/0>P). همچنین نتایج بیانگر معناداری اثر غیرمستقیم مکانیزمهای دفاعی رشدیافته و رشدنایافته (05/0<P) و عدم معناداری مکانیزمهای دفاعی روانآزرده (05/0<P) بر گرایش به رفتارهای پرخطر با میانجیگری ذهنیسازی بود. این نتایج نشان میدهد که ذهنیسازی با توجه به نقش مکانیزمهای دفاعی میتواند تبیینکننده گرایش به رفتارهای پرخطر دانشجویان باشد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی عمومی دریافت: 1403/11/23 | پذیرش: 1403/12/12 | انتشار الکترونیک: 1404/4/10