1- کارشناس ارشد روانشناسی شناختی، گروه روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران.
2- استاد، گروه روانشناسی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران. ، hamidoreyzi59@gmail.com
چکیده: (408 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی خودافشایی هیجانی در رابطه بین تجارب آسیبزای دوران کودکی و کیفیت روابط بینفردی در دانشجویان بود. این پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش دانشجویان دانشگاه اصفهان در سال 1404 بود. از میان این دانشجویان 250 نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و پرسشنامههای ترومای کودکی_فرم کوتاه (CTQ-SF؛ برنستاین و فینک، 1998)، مقیاس خودافشایی هیجانی (ESDS، اسنل و همکاران، 1998) و پرسشنامه کیفیت روابط (QRI؛ پیرس و همکاران، 1991) پاسخ دادند. دادهها با استفاده از روش مدلیابی معادلات ساختاری مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که تجارب آسیبزای دوران کودکی به صورت منفی و معنادار (05/0>P) و خودافشایی هیجانی به صورت مستقیم، مثبت و معنادار (05/0>P) کیفیت روابط بین فردی را تحت تاثیر قرار دادند؛ همچنین تجارب آسیبزای دوران کودکی بر خودافشایی هیجانی اثر مستقیم منفی و معنادار داشت (05/0>P)؛ نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که خودافشایی هیجانی در رابطه بین تجارب آسیبزای دوران کودکی و کیفیت روابط بین فردی نقش میانجی داشت (05/0>P). بنابراین میتوان گفت تروماهای دوران کودکی هم به طور مستقیم و هم به واسطه اثرگذاری بر خودافشایی هیجانی کیفیت روابط بینفردی در دوران بزرگسالی را تحت تاثیر قرار میدهند.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی دریافت: 1404/3/10 | پذیرش: 1404/3/18 | انتشار الکترونیک: 1405/1/9