1- استاد تمام، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
2- دانشیار، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران. ، radhiii1997@gmail.com
3- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران.
چکیده: (395 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در رابطه حمایت گری معلمان و والدین با اضطراب امتحان در دانشآموزان دوره متوسطه انجام گرفت. روش پژوهش توصیفی_همبستگی از نوع تحلیل مسیر بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشآموزان دوره متوسطه شهر دیوانیه در سال تحصیلی 1404-1405 بودند. 382 دانشآموز با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل مقیاس پرسشنامۀ اضطراب امتحان (TAS، دریس کول،2007)، مقیاس حمایت اجتماعی (CASSS، مالکی و همکاران،2000) و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی (ASS، گرین و همکاران،2004) بود. روش تجزیه و تحلیل دادهها تحلیل مسیر بود. شاخصهای برازش نشان داد مدل نهایی از برازش نسبتاً مناسبی برخوردار است. همچنین، یافتهها نشان داد که اثر مستقیم حمایتگری معلم و والدین با اضطراب امتحان در دانشآموزان معنادار بود (01/0>P) و اثر غیرمستقیم حمایتگری معلم و والدین نیز بهواسطهی خودکارآمدی تحصیلی بر اضطراب امتحان در دانشآموزان معنادار بود (01/0>P). بر اساس یافتههای این پژوهش میتوان نتیجه گرفت، میزان حمایتگری معلمان و والدین با میانجیگری خودکارآمدی تحصیلی میتواند اضطراب امتحان در دانشآموزان را تبیین کند.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی عمومی دریافت: 1404/8/3 | پذیرش: 1404/8/13 | انتشار الکترونیک: 1405/1/9