مجله رویش روانشناسی از دادن گواهیهای کاغذی معذور است. لطفا تقاضا نکنید. همه گواهی ها در صفحه شخصی کاربران موجود است.
سال 15، شماره 2 - ( اردیبهشت 1405/ پیاپی 119 1405 )
سال 15 شماره 2 صفحات 260-251 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Seyed Kavosi S S, Taghvaee A, Zare Neyestanak M, Banitaba S M. (2026). Comparing the effectiveness of short-term psychodynamic therapy with emotion-focused therapy on reflective functioning in individuals with dependent personality disorder. Rooyesh. 15(2), 251-260. doi:10.66224/Rooyesh.15.2.251
URL: http://frooyesh.ir/article-1-6788-fa.html
URL: http://frooyesh.ir/article-1-6788-fa.html
سید کاوسی سپیده سادات، تقوایی علیرضا، زارع نیستانک محمد، بنی طبا سید مصطفی.(1405). مقایسه اثربخشی درمان روان پویشی کوتاه مدت با درمان هیجان مدار بر ظرفیت تأملی در افراد دارای نشانگان اختلال شخصیت وابسته رویش روان شناسی 15 (2) :260-251 10.66224/Rooyesh.15.2.251
1- گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران.
2- گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران. ،alireza.taghvaee@iau.ac.ir
3- گروه علوم پایه، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران.
2- گروه روانشناسی، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران. ،
3- گروه علوم پایه، واحد نایین، دانشگاه آزاد اسلامی، نایین، ایران.
چکیده: (189 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان روانپویشی کوتاه مدت و درمان هیجانمدار بر ظرفیت تأملی در افراد دارای نشانگان اختلال شخصیت وابسته بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون_پسآزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری شامل شامل افراد دارای نشانگان اختلال شخصیت وابسته مراجعه کننده به کلینکها و مراکز روانشناختی منطقه 5 شهر تهران در سال 1403 بود، که از بین آنها تعداد 51 نفر با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به روش تصادفی در سه گروه (هر گروه 17 نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ظرفیت تاملی (RFQ) فوناگی و همکاران (2016) و پرسشنامه شخصیت وابسته (DPQ) تایرر و همکاران (2004) بود. جلسات روانپویشی کوتاه مدت در 11 تقریبا 2 ساعته و درمان هیجان مدار در 10 جلسه 2 ساعته اجرا گردید. برای تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی ستفاده شد. نتایج نشان داد که نمرات پیشآزمون قطعیت و عدم قطعیت ظرفیت تاملی با نمرات پسآزمون و پیگیری تفاوت معناداری داشت (05/0>P). همچنین نتایج دلالت بر معناداری اثر زمان مولفه عدم قطعیت برای هر دو گروه آزمایش و درمان هیجانمدار برای مولفه قطعیت بود (05/0>P)؛که نشان دهنده اثربخشی درمان هیجانمدار بر هر دو مولفه بوده است. نتایج بدست آمده بیانگر کارایی هر دو درمان برای بهبود مولفه عدم قطعیت و کارایی بیشتر درمان هیجانمدار برای بهبود مولفه قطعیت بود و استفاده از آن در مقایسه با درمان روانپویشی کوتاه مدت از اولویت برخوردار است.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
دریافت: 1404/9/12 | پذیرش: 1404/9/23 | انتشار الکترونیک: 1405/2/9
دریافت: 1404/9/12 | پذیرش: 1404/9/23 | انتشار الکترونیک: 1405/2/9
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
