رویش روان شناسی (نشریه علمی تخصصی )

هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجی سوگیری در پردازش اطلاعات و خودپنداره در رابطه بین ترومای دوران کودکی و اضطراب اجتماعی بود. روش این پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش متشکل از ۲۹۴ نفر از دانشجویان شهر تبریز در سال تحصیلی 1404-۱۴۰۳ بود که به روش نمونه‌گیری خوشه‌ای تصادفی چندمرحله‌ای انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ؛ برنستاین و همکاران، ۲۰۰۳)، مقیاس اضطراب اجتماعی (SAS؛ واتسون و فرند، ۱۹۶۹)، پرسشنامه سوگیری تعبیر تجدیدنظر شده (QB-R؛ امیر و همکاران، ۱۹۹۸) و پرسشنامه خودپنداره (SCQ؛ ساراسوت، ۱۹۸۴) گردآوری شد. نتایج نشان داد که مدل پیشنهادی از برازش برخوردار بود و ترومای دوران کودکی رابطه مستقیم و معناداری با سوگیری تعبیر و خودپنداره داشت (05/0>P). با این حال رابطه مستقیم آن با اضطراب اجتماعی معنادار نبود (05/0<P)؛ همچنین سوگیری تعبیر و خودپنداره با اضطراب اجتماعی رابطه مستقیم و معنادار داشتند (05/0>P). نتایج آزمون بوت‌استراپ نیز نشان داد که سوگیری تعبیر و خودپنداره در رابطه بین ترومای دوران کودکی و اضطراب اجتماعی نقش میانجی معناداری داشتند (05/0>P). یافته‌ها نشان می‌دهد که ترومای کودکی به‌طور غیرمستقیم از طریق خودپنداره و سوگیری تعبیر با اضطراب اجتماعی رابطه دارد.