Ethics code: IR.KHU.REC.1404.058
1- کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
2- دانشیار، گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران. ، rynoury11@gmail.com
3- دانشیار، گروه روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.
چکیده: (481 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش میانجیگری زنجیرهای استفاده افراطی و علائم کنارهگیری از گوشی هوشمند در رابطه بین ناگویی هیجانی با فرسودگی تحصیلی انجام شد. روش پژوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان فنی-مهندسی دانشگاههای تهران و البرز در سال ۱۴۰۴ تشکیل دادند که از میان آنها ۳۰۹ نفر به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ناگویی هیجانی تورنتو (TAS، بگبی و همکاران، ۱۹۹۴)، پرسشنامه اعتیاد به گوشی هوشمند (SAS، کوون و همکاران، ۲۰۱۳) و پرسشنامه فرسودگی تحصیلی برسو (BABQ، برسو و همکاران، ۲۰۰۷) بود. تحلیل دادهها با بهرهگیری از مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. بر اساس یافتهها، مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتایج نشان داد که ناگویی هیجانی با فرسودگی تحصیلی و استفاده افراطی از گوشی هوشمند رابطه مستقیم و معناداری دارد (05/0>p). همچنین، استفاده افراطی با علائم کنارهگیری و علائم کنارهگیری با فرسودگی تحصیلی، رابطه مستقیم و معناداری داشتند (۰۰۱/۰>p). علاوه بر این، مسیر زنجیرهای استفاده افراطی و سپس علائم کنارهگیری بین ناگویی هیجانی و فرسودگی تحصیلی نقش میانجی داشت (05/0>p). این نتایج نشان میدهد که ناگویی هیجانی، با توجه به نقش قابل توجه استفاده افراطی و علائم کنارهگیری از گوشی هوشمند، میتواند تبیینکننده فرسودگی تحصیلی باشد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی دریافت: 1404/12/5 | پذیرش: 1404/12/21 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9