رویش روان شناسی (نشریه علمی تخصصی )

هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی طرحواره‌درمانی گروهی بر احساس عاملیت، تبعیت از رفتارهای ارتقادهنده سلامت و شدت پرخوری در زنان مبتلا به اختلال پرخوری عصبی بود. پژوهش حاضر، نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون، پس‌آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دوماهه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان ۳۰ تا ۵۰ سال مبتلا به اختلال پرخوری عصبی مراجعه‌کننده به مراکز درمانی، انجمن پرخوران گمنام، باشگاه‌های ورزشی و کلینیک‌های روان‌شناسی شهر اصفهان در سال‌های ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ بود که از بین آن‌‌ها ۴۰ نفر به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگذاری شدند و پس از ریزش نمونه، به ۳۲ نفر (۱۶ نفر در هر گروه) کاهش یافت. جهت جمع‌آوری داده‌ها از مقیاس احساس عاملیت (SOARS؛ وودی و همکاران، ۲۰۱۳)، نیمرخ رفتارهای ارتقادهنده سلامت (HPLP-II؛ واکر و همکاران، ۱۹۹۷) و مقیاس شدت پرخوری (BES؛ گورمالی و همکاران، ۱۹۸۲) استفاده شد. گروه آزمایش طی ۱۰ جلسه ۱۲۰ دقیقه‌ای، هفته‌ای یک جلسه، طرحواره‌درمانی گروهی دریافت کرد. داده‌ها با  استفاده از آزمون تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر تحلیل شدند. یافته‌های پژوهش نشان داد طرحواره‌درمانی موجب افزایش معنادار احساس عاملیت و تبعیت از رفتارهای ارتقادهنده سلامت و کاهش شدت پرخوری شد (001/0>P). همچنین، تفاوت معناداری بین پس‌آزمون و پیگیری مشاهده نشد (05/0<P) که بیانگر پایداری اثربخشی مداخله بود. در مجموع، طرحواره‌درمانی گروهی مداخله‌ای مؤثر برای بهبود احساس عاملیت، ارتقای رفتارهای ارتقادهنده سلامت و کاهش شدت پرخوری در زنان مبتلا به اختلال پرخوری عصبی است.