رئیسی فاطمه، پورآزاد شهرزاد، طهرانیزاده مریم. اثربخشی پروتکل طرحواره درمانی بر سطح تابآوری زنان خواستار طلاق در شهر تهران. رویش روان شناسی. 1399; 9 (11) :121-128
URL: http://frooyesh.ir/article-1-2362-fa.html
1- دکترای علوم شناختی، پژوهشکده علوم شناختی تهران، ایران.
2- کارشناس ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه پیام نور واحد نجف آباد، اصفهان، ایران. ، Porazadashraf@yahoo.com
3- استادیار گروه رواشناسی دانشگاه پیام نور کرج، البرز، ایران.
چکیده: (1891 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی میزان اثربخشی طرحواره درمانی بر سطح تابآوری زنان خواستار طلاق شهر تهران بود. روش این پژوهش نیمهآزمایشی از نوع پیش آزمون- پس آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه زنان خواستار طلاق بود که از طرف دادگاه خانواده شهر تهران به بخش مشاوره دادگاه ارجاع داده شدند و از بین آنها 60 نفر به روش نمونهگیری در دسترس یا داوطلبانه انتخاب شدند. سپس در دو گروه 30 نفره آزمایشی و کنترل به صورت گمارش تصادفی قرار گرفتند. پروتکل هفت جلسهای طرحواره درمانی بر روی گروه آزمایشی اجرا گردید. هر دو گروه در مرحله پیش آزمون و پس آزمون مقیاس میل به طلاق رزبلت و همکاران (2001) و مقیاس تابآوری کانر دیویدسون( 2003) را تکمیل کردند. نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد که طرحواره درمانی بر سطح تاب آوری زنان خواستار طلاق تأثیر معنیداری دارد (P<0.05). بر این اساس میتوان گفت طرحوارهدرمانی بر متغیرهای روانشناختی مانند تابآوری زنان خواستار طلاق موثر است و سطح آنرا بالا میبرد. براین اساس برای تحقیقات آتی بر روی زنان خواستار طلاق بهتر است از طرحواره درمانی برای افزایش متغیرهای مربوط به سلامت روان استفاده شود.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی خانواده دریافت: 1399/7/2 | ویرایش نهایی: 1399/12/14 | پذیرش: 1399/7/22 | انتشار الکترونیک: 1399/11/10