BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
URL: http://frooyesh.ir/article-1-5958-fa.html
2- دانشیار، گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. ،
3- دانشیار، گروه مشاوره، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی درمان راهحلمحور کوتاهمدت بر اعتیاد به تلفنهمراه و بهبود کیفیت خواب و سلامت روانی دانشآموزان صورت گرفت. پژوهش حاضر نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون- پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه این پژوهش متشکل از کلیه دانشآموزان پایه ششم مقطع ابتدایی شهرستان خمام در سال تحصیلی 1401 بودند. تعداد 24 دانشآموز پایه ششم ابتدایی به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و با گمارش تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل (هر گروه 12 نفر) قرار گرفتند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامهی اعتیاد به تلفنهمراه (MPAQ؛ سواری، 1392)، شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ (PSQI؛ بویس و همکاران، 1989) و مقیاس استرس، اضطراب و افسردگی (DASS-21؛ لاویبوند و لاویبوند، 1995) استفاده شد. پس از اجرای پیشآزمون از هر دو گروه، تعداد 8 جلسه 90 دقیقهای به صورت هفتگی، درمان راهحلمحور کوتاهمدت بهصورت گروهی برای دانشآموزان گروه آزمایش ارائه شد اما گروه کنترل آموزشی دریافت نکردند. دادهها با استفاده از روش تحلیل کوواریانس چند متغیری انجام شد. نتایج نشان داد با کنترل اثر پیش آزمون بین میانگین پس آزمون اعتیاد به تلفن همراه، کیفیت خواب و سلامت روان در دو گروه آزمایش و کنترل تفاوت معناداری در سطح (05/0˂P) وجود داشت. از یافته های فوق میتوان نتیجه گرفت که درمان راهحلمحور کوتاهمدت جهت کاهش اعتیاد به تلفنهمراه و همچنین بهبود کیفیت خواب و سلامت روانی دانشآموزان مؤثر واقعشده است.
دریافت: 1403/10/28 | پذیرش: 1404/1/1 | انتشار الکترونیک: 1404/10/24
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
