مجله رویش روانشناسی از دادن گواهیهای کاغذی معذور است. لطفا تقاضا نکنید. همه گواهی ها در صفحه شخصی کاربران موجود است.
سال 15، شماره 3 - ( خرداد 1405 / پیاپی 120 1405 )
سال 15 شماره 3 صفحات 174-165 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.AHVAZ.REC.1403.404
Clinical trials code: IRCT20250215064733N1
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Choheili H, Marashian F S, Safarzadeh S, Asgari P. (2026). Comparison of the Effectiveness of Schema Therapy and Mindfulness-Based Cognitive Therapy on Treatment Motivation in Individuals with Stimulant Use Disorder. Rooyesh. 15(3), 165-174.
URL: http://frooyesh.ir/article-1-6986-fa.html
URL: http://frooyesh.ir/article-1-6986-fa.html
چحیلی هما، مرعشیان فاطمه سادات، صفرزاده سحر، عسگری پرویز.(1405). مقایسه اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر انگیزش درمان افراد مبتلا به سوءمصرف مواد محرک رویش روان شناسی 15 (3) :174-165
هما چحیلی1 
، فاطمه سادات مرعشیان*2 ، سحر صفرزاده3 ، پرویز عسگری3
، فاطمه سادات مرعشیان*2 ، سحر صفرزاده3 ، پرویز عسگری3
1- دانشجوی دکتری تخصصی، گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
2- گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. ،fsmarashian@iau.ac.ir
3- گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
2- گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران. ،
3- گروه روانشناسی، واحد اهواز، دانشگاه آزاد اسلامی، اهواز، ایران.
چکیده: (11 مشاهده)
هدف از انجام این پژوهش مقایسه اثربخشی طرحوارهدرمانی و درمان شناختی مبتنی بر ذهنآگاهی بر انگیزش درمان افراد مبتلا به سوءمصرف مواد محرک بود. روش پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون_پسآزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری 2 ماهه بود. جامعهآماری شامل افراد مبتلا به سوء مصرف مواد محرک مراجعهکننده به مراکز اقامتی شهر اهواز در سال 1404 بودند که به روش نمونهگیری هدفمند 45 نفر انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش مقیاس مراحل آمادگی برای تغییر و انگیزش درمان (SCRTE؛ میلر و تونیگان، 1996) بود. گروه آزمایش اول طرحوارهدرمانی را در 10 جلسه 45 دقیقهای و گروه آزمایش دوم شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی را در 8 جلسه 45 دقیقهای دریافت کردند. دادهها با تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که نمرات پیشآزمون انگیزش درمان با نمرات پسآزمون و پیگیری تفاوت معناداری داشت (05/0>P). همچنین یافتهها نشان داد که بین دو درمان در طول زمان تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P) که نشاندهنده اثربخشی یکسان مداخلات بر انگیزش درمان بود. در مجموع از یافتههای فوق میتوان نتیجه گرفت که بین اثربخشی طرحوارهدرمانی و شناختدرمانی مبتنی بر ذهنآگاهی بر افزایش انگیزش درمان افراد مبتلا به سوءمصرف مواد محرک تفاوت معنادار وجود ندارد.
نوع مقاله: كاربردي |
موضوع مقاله:
روانشناسی عمومی
دریافت: 1404/12/7 | پذیرش: 1404/12/15 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9
دریافت: 1404/12/7 | پذیرش: 1404/12/15 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
