مجله رویش روانشناسی از دادن گواهی‌های کاغذی معذور است. لطفا تقاضا نکنید. همه گواهی ها در صفحه شخصی کاربران موجود است.
سال 15، شماره 6 - ( شهریور 1405/ پیاپی 123 1405 )
سال 15 شماره 6 صفحات 112-103 |
برگشت به فهرست نسخه ها
Ethics code: IR.IAU.SRB.REC.1404.400
Download citation:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
BibTeX | RIS | EndNote | Medlars | ProCite | Reference Manager | RefWorks
Send citation to:
Heravi M, Nasrolahi B, Ghorban Jahromi R. (2026). The Mediating Role of Differentiation of Self in the Relationship Between Brain–Behavioral Systems and Psychological Resilience in Adults with a History of Childhood Trauma. , Rooyesh. 15(6), 103-112. doi:10.66224/Rooyesh.15.6.103
URL: http://frooyesh.ir/article-1-7270-fa.html
URL: http://frooyesh.ir/article-1-7270-fa.html
هروی مریم، نصرالهی بیتا، قربان جهرمی رضا.(1405). نقش میانجی تمایزیافتگی خود در رابطه بین سیستم‌های مغزی-رفتاری و تاب‌آوری روانشناختی در بزرگسالان با تجربه تروماهای کودکی , رویش روان شناسی. 15 (6) :112-103 10.66224/Rooyesh.15.6.103
مریم هروی1 
، بیتا نصرالهی*2 ، رضا قربان جهرمی3
، بیتا نصرالهی*2 ، رضا قربان جهرمی3
1- دانشجوی دکتری روانشناسی عمومی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استادیار گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ایران. ،Nasrolahi@iau.ac.ir
3- استادیار گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استادیار گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران ایران. ،
3- استادیار گروه روانشناسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
چکیده: (186 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش میانجی تمایزیافتگی خود در رابطه بین سیستم‌های مغزی–رفتاری و تاب‌آوری روانشناختی در بزرگسالان دارای تجربه تروماهای کودکی انجام شد. روش پزوهش توصیفی-همبستگی از نوع مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری شامل افراد دارای تجربه تروما کودکی تهران بود که در بازه زمانی بهار تا تابستان ۱۴۰۴ به مراکز مشاوره و درمان روانشناختی مراجعه کرده و دارای تجربه ترومای کودکی بودند. از میان آنها، ۲۱۸ نفر به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه ترومای کودکی (CTQ، برنستاین و همکاران ،۲۰۰۳)، مقیاس تاب‌آوری (CD-RISC، کانر و دیویدسون، ۲۰۰۳)، پرسشنامه تمایزیافتگی خود (DSI، اسکورن و فریدلندر، ۱۹۹۸) و پرسشنامه سیستم‌های مغزی–رفتاری (BIS/BAS Scales، کارور و وایت، ۱۹۹۴) بود. تحلیل داده‌ها با بهرهگیری از مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. براساس یافتهها، مدل پژوهش از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتایج نشان داد که بین سیستم‌های بازداری و فعال‌ساز رفتاری با تاب‌آوری رابطه منفی و معنادار وجود دارد (05/0>P). همچنین تمایزیافتگی خود بین تاب‌آوری و سیستم بازداری و سیستم فعال‌ساز نقش میانجی داشت (05/0>P). این نتایج نشان میدهد که سیستم‌های مغزی–رفتاری با توجه به نقش قابل توجه تمایزیافتگی خود، نقش مهمی در پیش‌بینی تاب‌آوری روانشناختی افراد دارای تجربه ترومای کودکی دارند.
نوع مقاله: پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی
دریافت: 1405/4/28 | پذیرش: 1405/5/6 | انتشار الکترونیک: 1405/6/10
دریافت: 1405/4/28 | پذیرش: 1405/5/6 | انتشار الکترونیک: 1405/6/10
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
