1- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2- دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
3- استاد گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. ، nmikaeili@uma.ac.ir
4- دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
چکیده: (724 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان شناختی رفتاری گروهی بر انعطافپذیری روانشناختی و اجتناب تجربی والدین کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بود. این پژوهش نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری سه ماهه بود. جامعه آماری پژوهش شامل والدین دارای کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهر ارومیه در سال ۱۴۰3 - 1404 بود که از میان آنها تعداد 28 نفر به صورت نمونهگیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه، آزمایش (14 نفر) و گروه کنترل (14 نفر) گمارده شدند. دادهها با استفاده از پرسشنامه انعطافپذیری شناختی دنیس و واندرول CFI (2010) و پرسشنامه چندبعدی اجتناب تجربی گامز و همکاران MEAQ (2011) جمعآوری شد. گروه آزمایش در برنامه مداخلهای درمان شناختی رفتاری گروهی به مدت ۸ جلسه ۹۰ دقیقهای طی دو ماه شرکت کردند. دادهها به روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافتهها نشان داد نمرات در متغیر انعطافپذیری روانشناختی بین مراحل پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری (05/0>p، 3/09d=) معنادار است. در متغیر اجتناب تجربی نیز تفاوت بین مراحل پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری (05/0>p، 90/1- d=) معنادار گزارش شد. بر اساس نتایج حاصل از پژوهش، درمان شناختی رفتاری گروهی با تقویت توانمندیهای شناختی، هیجانی و رفتاری والدین، در کاهش اجتناب تجربی و افزایش انعطافپذیری روانشناختی مؤثر است.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی خانواده دریافت: 1404/2/24 | پذیرش: 1404/4/1 | انتشار الکترونیک: 1405/3/9