1- کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، گروه روانشناسی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران.
2- استادیار، گروه پرستاری و مامایی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران. ، mousavi@iaurasht.ac.ir
چکیده: (226 مشاهده)
مطالعه حاضر با هدف تعیین نقش میانجی سبکهای شوخ طبعی در رابطه بین طرحوارههای ناسازگار اولیه و نشانگان بالینی دانشجویان انجام شد. این مطالعه توصیفی- همبستگی از نوع معادلات ساختاری بود. جامعه آماری پژوهش دانشجویان دانشگاه آزاد اسلامی رشت در سال تحصیلی 1403-1402 بودند. 300 دانشجو به روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند و به منظور جمعآوری دادهها از چک لیست سلامت روانی 25 سوالی (SCL-25؛ نجاریان و داوودیان، ۱۳۸۰)، نسخه سوم پرسشنامه طرحوارههای ناسازگار اولیه (YSQ-S3؛ یانگ و همکاران، 2003) و پرسشنامه سبکهای شوخ طبعی (HSQ؛ مارتین و همکاران، 2003) استفاده شد. تحلیل دادهها به روش مدلیابی معادلات ساختاری انجام شد. یافتهها نشان داد که مدل اصلاح شده از برازش مطلوب برخوردار بود. نتایج نشان داد طرحوارههای ناسازگار اولیه بر نشانگان بالینی اثر مستقیم مثبت و معنادار داشت (05/0P<). طرحوارههای ناسازگار اولیه بر سبکهای شوخطبعی سازگارانه اثر مستقیم منفی و بر سبکهای شوخطبعی غیرسازگارانه اثر مستقیم مثبت و معنادار داشت (05/0>P). نتایج آزمون بوت استرپ نشان داد که سبکهای شوخ طبعی سازگارانه و غیر سازگارانه در رابطه بین طرحوارههای ناسازگار اولیه با نشانگان بالینی نقش میانجی دارند (05/0P<). در مجموع میتوان نتیجه گرفت که طرحوارههای ناسازگارانه بهصورت مستقیم و غیرمستقیم با میانجیگری سبکهای شوخطبعی بر نشانگان بالینی دانشجویان اثر داشتند.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی بالینی دریافت: 1404/6/12 | پذیرش: 1404/7/12 | انتشار الکترونیک: 1405/1/9