1- استاد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران. ، aaflakseir@shirazu.ac.ir
2- کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان، ایران.
3- کارشناسی ارشد، گروه روانشناسی بالینی، دانشکدۀ علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
چکیده: (313 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر بررسی نقش میانجیگری احساس گناه در رابطۀ بین شفقت به خود و انگیزش درونی دانشجویان بود. روش این پژوهش توصیفی-همبستگی با استفاده از مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش شامل دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان شهر زاهدان بود که در سال 1404-1403 مشغول به تحصیل بودند، 200 نفر به روش نمونهگیری در دسترس به پرسشنامه خودگزارشی انگیزش درونی (IMI؛ مکآلی و همکاران، 1989)، پرسشنامه شفقت به خود (SCS-SF؛ ریس و همکاران، 2011) و پرسشنامه احساس گناه (GI؛ کوگلر و جونز، 1992) پاسخ دادند. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها از روش تحلیل معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد مدل پیشنهادی از برازش مطلوبی برخوردار بود. همچنین نتایج نشان داد که شفقت به خود و احساس گناه با انگیزش درونی رابطۀ مستقیم و معناداری دارد؛ به علاوه رابطۀ مستقیم شفقت به خود و احساس گناه معنادار بود. (001/0p<). نتایج آزمون بوتاسترپ نشان داد که احساس گناه به طور معنادار نقش میانجی بین شفقت به خود و انگیزش درونی داشت (01/0p<). بر این اساس میتوان نتیجه گرفت که شفقت به خود به طور مستقیم و غیرمستقیم (با میانجیگری احساس گناه) با انگیزش درونی رابطۀ دارد.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی تربیتی دریافت: 1404/7/9 | پذیرش: 1404/9/23 | انتشار الکترونیک: 1405/1/9