1- کارشناسی ارشد مشاوره خانواده، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
2- استادیار گروه مشاوره و تربیت، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. ، afsanghanbari@gmail.com
چکیده: (151 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی آموزش راهحلمحور بر دلزدگی زناشویی و تعهد زناشویی زنان انجام شد. روش پژوهش حاضر نیمهآزمایشی با طرح پیشآزمون-پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل زنان متاهل مراجعهکننده به سرای محله منطقه ۳ شهر تهران در سال ۱۴۰۳ بود. تعداد 30 زن به روش نمونهگیری هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (هر گروه 15 نفر) و یک گروه کنترل (15 نفر) جایگذاری شدند. برای جمعآوری دادهها از پرسشنامههای دلزدگی زناشویی (CBM، پاینز، 1996)، تعهد زناشویی (DCI، آدامز و جونز، 1997) استفاده شد. گروههای آزمایش تحت 8 جلسهی 60 دقیقهای رویکرد راهحل محور گرانت قرار گرفتند. برای تحلیل دادهها از آزمون تحلیل کوواریانس چندمتغیره استفاده شد. یافتهها نشان داد که با کنترل اثر پیش آزمون، بین میانگین پس آزمون دلزدگی زناشویی و تعهد زناشویی در گروه آزمایش و گواه تفاوت معناداری در سطح 01/0 وجود داشت. یافتههای پژوهش حاضر نشان داد که اجرای مداخلهی آموزش راهحلمحور، بهطور معناداری باعث کاهش دلزدگی زناشویی و افزایش تعهد زناشویی زنان متأهل شده است.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
روانشناسی خانواده دریافت: 1404/9/11 | پذیرش: 1404/11/11 | انتشار الکترونیک: 1405/2/9