مجله رویش روانشناسی از دادن گواهیهای کاغذی معذور است. لطفا تقاضا نکنید. همه گواهی ها در صفحه شخصی کاربران موجود است.
مرداد 1405/ پیاپی 122
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
هیأت علمی گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران. ، kasirloo54@yahoo.com
چکیده: (5 مشاهده)
هدف پژوهش حاضر تعیین اثربخشی درمان مبتنی بر ذهنیسازی بر دوسوگرایی به خود و اطمینانجویی دانشجویان مبتلا به اختلال وسواس فکری – عملی بود. روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیشآزمون_پسآزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری دو ماهه بود. جامعه آماری شامل زنان دانشجو مراجعهکننده به مراکز مشاوره شهرستان خدابنده با تشخیص اختلال وسواس فکری - عملی در سال تحصیلی 1404 -1405 بود، که از بین آنها تعداد 40 نفر با استفاده از روش نمونه گیری دردسترس انتخاب و به روش تصادفی در دو گروه (هر گروه 20 نفر) گمارده شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه دوسوگرایی به خود (SAM) بار و کیریوس (2007) و سیاهه اطمینان جویی آشکار و پنهان (CORSI) رادومسکی و همکاران (2021) بود. جلسات درمان مبتنی بر ذهنی سازی مبتنی در قالب 12 جلسه تقریبا یک ساعته اجرا گردید. برای تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی استفاده شد. نتایج نشان داد که بین پیشآزمون و پسآزمون دوسوگرایی به خود و اطمینانجویی گروه آزمایش در سطح 01/0 تفاوت معناداری وجود داشت و همچنین بین پسآزمون و پیگیری گروه کنترل تفاوت معناداری وجود نداشت (05/0<P) و نتایج در مرحله پیگیری حفظ شد. طبق نتایج بدست آمده درمان مبتنی بر ذهنیسازی بیانگر مداخلهای مناسب جه بهبود دوسوگرایی به خود و اطمینانجویی در دانشجویان مبتلا به نشانگان اختلال وسواس فکری – عملی است.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
