مجله رویش روانشناسی از دادن گواهیهای کاغذی معذور است. لطفا تقاضا نکنید. همه گواهی ها در صفحه شخصی کاربران موجود است.
مرداد 1405/ پیاپی 122
برگشت به فهرست مقالات |
برگشت به فهرست نسخه ها
1- دانشجوی کارشناسی ارشد مشاوره خانواده،گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2- استاد گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. ،e.sadri@uma.ac.ir
3- استاد گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
2- استاد گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران. ،
3- استاد گروه مشاوره، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.
چکیده: (4 مشاهده)
پژوهش حاضر با هدف مقایسه صلاحیت والدینی، اعتماد زناشویی و راهبردهای حفظ رابطه در زنان متأهل با و بدون سابقهی طلاق انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-علی مقایسهای بود و جامعهی آماری آن شامل زنان متأهل با و بدون سابقه طلاق شهر اردبیل در سال 1404 بود که از بین این افراد، نمونهای شامل 80 نفر (40 نفر در هر گروه) با روش نمونهگیری در دسترس انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامههای صلاحیت والدینی (PSOC؛ جانستون و ماش، ۱۹۸۹)، اعتماد در روابط بین فردی (ITQ؛ رمپل و هولمز، ۱۹۸۶) و راهبردهای حفظ رابطه (RMSM؛ استفورد و کانری، ۱۹۹۲) بود. برای تحلیل دادهها از آزمونهای تحلیل واریانس چندمتغیره استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که بین زنان متأهل با و بدون سابقهی طلاق در صلاحیت والدینی، اعتماد زناشویی و راهبردهای حفظ رابطه تفاوت معناداری وجود دارد (۰۵/۰>P). میانگین نمرات زنان بدون سابقه طلاق در متغیرهای صلاحیت والدینی، اعتماد زناشویی و راهبردهای حفظ رابطه بالاتر از گروه زنان با سابقه طلاق بود (۰۵/۰>P). این یافتهها نشان میدهند تجربه طلاق میتواند بهعنوان عامل آسیبپذیری در کارکردهای والدینی و بینفردی در ازدواجهای بعدی عمل کند و ضرورت مداخلات حمایتی و آموزشی برای تقویت مهارتهای ارتباطی و خانوادگی در این گروه را برجسته میسازد.
ارسال پیام به نویسنده مسئول
| بازنشر اطلاعات | |
 |
این مقاله تحت شرایط Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License قابل بازنشر است. |
